Ηθοποιοί.1

ΠΑΙΤΑΤΖΗ ΑΝΝΑ


Γεννήθηκε το 1923 στην Κωνσταντινούπολη και έγινε γνωστή από τη συμμετοχή της στη τηλεοπτική σειρά "Λούνα Παρκ", όπου συμπρωταγωνιστούσε στο πλευρό του Διονύση Παπαγιαννόπουλου.

Μαζί του έπαιξε σε 8 ταινίες. Πρωτοεμφανίστηκε στη μεγάλη οθόνη το 1959 με την ταινία ''Γαμήλιες περιπέτειες''. Ανάμεσα στις ταινίες που συμμετείχε ξεχωρίζουμε: 'Έξω οι κλέφτες'', ''Ένας ιππότης για τη Βασούλα'', ''Για ποιον χτυπάει η κουδούνα'', ''Ο Γίγας της Κυψέλης''.

Τελευταία της τηλεοπτική εμφάνιση, σε ρόλο guest, στο remake της σειράς ''Εκείνες κι εγώ'' στο πλευρό του Γιάννη Μπέζου που υποδυόταν τη θεία του «Ζάχου Δόνγκανου» .

Πέθανε τηs 2.7.09 σε ηλικία 87 ετων.


ΚΑΖΗΣ ΝΙΚΟΣ

Ο Νίκος Καζής (1927 - 1 Οκτωβρίου 2006) ήταν Έλληνας ηθοποιός, απόφοιτος της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου.

Έκανε το ντεμπούτο του το 1948 με τον θίασο Μιράντας Μυράτ - Λάμπρου Κωνσταντάρα στο έργο του Ασημάκη Γιαλαμά «Σβήσε το φως», στο θέατρο «Μακεδονικό» της Θεσσαλονίκης (τον ίδιο χρόνο έγινε μέλος του ΣΕΗ). Έπαιξε πολλούς και ποικίλους ρόλους σε κωμωδίες, δράματα και αρχαίες τραγωδίες.

Συνεργάστηκε με τους Λάμπρο Κωνσταντάρα, Βασίλη Λογοθετίδη, Νίκο Χατζίσκο, Αντιγόνη Βαλάκου, Κώστα Χατζηχρήστο κ.ά. Με το Εθνικό Θέατρο συνεργάστηκε τα διαστήματα (1954-1957, 1960-1964, 1966-1975) σε βασικούς ρόλους όπως: Πολυνείκης στις Φοίνισσες, Ίων στο ομώνυμο έργο, Ορέστης στην Ηλέκτρα (Ευριπίδη), Αχιλλέας στην Ιφιγένεια εν Αυλίδι, Ετεοκλής στους Επτά επί Θήβας, λόρδος Γκόρινγκ στο «Ενας ιδανικός σύζυγος», λόρδος Ντάρλιγκτον στη «Βεντάλια της λαίδης Ουίντερμιρ» κ.ά.

Στον κινηματογράφο έπαιξε στις ταινίες «Οι ουρανοί είναι δικοί μας», «Γκόλφω», «Στουρνάρα 288», «Αντιγόνη», «Οσο υπάρχουν γυναίκες» κ.ά.

Τη δεκαετία του '60 συμμετείχε σε αρκετά θεατρικά έργα στο ραδιόφωνο. Μια σχετικά άγνωστη δραστηριότητά του ήταν αυτή του τραγουδιστή (σε ηλικία 15-17 χρόνων εμφανιζόταν τα χρόνια της Κατοχής σε βαριετέ όπως «Όασις», «Αλκαζάρ», «Σίνε-Νιους»). Ήταν αυτός που έβγαλε στο θέατρο τον Βασίλη Μαλούχο.



ΑΠΕΡΓΗΣ ΝΙΚΟΣ

Ο Νίκος Απέργης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947. Σπούδασε Θέατρο στην Ανώτερη δραματική σχολή του Εθνικού θεάτρου.(αποφοίτησε το 1969) και ασχολήθηκε επαγγελματικά στο θέατρο, το ραδιόφωνο την Τηλεόραση και τον Κινηματογράφο κυρίως ως Ηθοποιός, αλλά και με πολλές ιδιότητες.

(Συγγραφέας, Σκηνογράφος, Βοηθός σκηνοθέτη και Θεατρικός επιχειρηματίας) Από το 1982 και μέχρι σήμερα ασχολείται παράλληλα, με το Marketing και την Διαφήμιση.

Παντρεύτηκε την ηθοποιό Μαίρη Κυβέλου με την οποία έζησε 24 θαυμάσια χρόνια και απέκτησε ένα γιο τον Αντώνη.

Η γυναίκα του αποβίωσε στις 15 Νοεμβρίου 2005 μετά από ένα χρόνο δύσκολης πάλης με την επάρατη νόσο. Ζει στο Πολύδροσο Χαλανδρίου.
Βραβεύτηκε, ως Συγγραφέας, για το θεατρικό έργο του οι "Σφουγγαράδες.



ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ ΘΑΝΟΣ

Ο Θάνος Λειβαδίτης, ηθοποιός, σεναριογράφος και πρωταγωνιστής, γεννήθηκε στη Λαμία το 1934. Σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών του Πολυτεχνείου Αθηνών (στο εργαστήρι του ζωγράφου Γιάννη Μόραλη).

Το 1959 τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου παραμένοντας σ΄ αυτό μέχρι το 1972. Υπήρξε πρωταγωνιστικό στέλεχος παίζοντας σε πολλούς ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου δίπλα σε καταξιωμένους ηθοποιούς (όπως η Κατίνα Παξινού, ο Αλέξης Μινωτής, η Κυβέλη, ο Χριστόφορος Νέζερ , ο Στέλιος Βόκοβιτς, ο Θάνος Κωτσόπουλος, ο Δημήτρης Χορν, η Άννα Συνοδινού, η Ελένη Χατζηαργύρη, η Αντιγόνη Βαλάκου κ.ά.).

Πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1959 στο «Φιλάργυρο» του Μολιέρου, ερμηνεύοντας το Βαλέριο. Ακολούθησε ο ρόλος του Αίμωνα στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, του Νεοπτόλεμου στο «Φιλοκτήτη», του Μάλκομ στο «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ, του αγγελιαφόρου στον «Οιδίποδα Τύραννο» του Σοφοκλή, του Μενοικέα στις «Φοίνισσες» του Ευριπίδη κ.ά.

Ο Θάνος Λειβαδίτης είχε συμμετάσχει σε διεθνή θεατρικά φεστιβάλ, όπως στο Teatre de Nations (Παρίσι) το 1962, στο World Theater Season (Λονδίνο) το 1966.
Έγραψε παράλληλα 30 σενάρια για το κινηματογράφο και πρωταγωνίστησε σε 24 ελληνικές κινηματογραφικές παραγωγές (ταινίες). Στις ταινίες του συμπρωταγωνιστούσε σχεδόν πάντα με την αξέχαστη ηθοποιό Μέμα Σταθοπούλου.

Περισσότερο γνωστός όμως έγινε από τη τηλεοπτική του καρίέρα που άρχισε το 1974 με τη τότε μεγάλη επιτυχία «Οι Δίκαιοι» (σειρά που κράτησε 3 χρόνια) την οποία ακολούθησαν σειρά επιτυχιών όπως «Οι Αξιόπιστοι» 1981, «Οι Ιερόσυλοι» 1983, «Η Βεντέτα» 1987, «Η Έκτη Εντολή» 1989, «Η Δίκη» 1991, και «Η Οργή των Θεών» το 1994.

Σεναριογράφος και πρωταγωνιστής στους ρόλους του δικηγόρου Άγγελου Καρνέζη, του δημοσιογράφου Άρη Μαρτέλη προκειμένου να συμβάλει στην απονομή της δικαιοσύνης.

Τιμήθηκε με το Κορφιάτικο Βραβείο Σεναρίου το 1984 για το σίριαλ «Οι Ιερόσυλοι».

Πέθανε την 1η Σεπτεμβρίου 2005 σε ηλικία 71 ετών στην Αθήνα. Κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο μαζί με τον αδερφό του, τον γνωστό ποιητή Τάσο Λειβαδίτη. Δεν είχε παιδιά, ενώ είχε μακροχρόνιο δεσμό με την παρτενέρ του Μέμα Σταθοπούλου.



ΑΝΔΡΕΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Γεννήθηκε το 1923, στον Πλάτανο Αιγιαλείας. Στην κατοχή έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, μέσα από τις γραμμές της ΕΠΟΝ. Συνελήφθη από τους Ιταλούς αλλά δραπέτευσε. Συνελήφθη από τους Γερμανούς και την Ασφάλεια και φυλακίστηκε στις φυλακές Αβέρωφ.

Σαν ηθοποιός συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους, με τη Λυρική Σκηνή, το Εθνικό Θέατρο, πολλά ΔΗΠΕΘΕ, παίζοντας και πρωταγωνιστώντας σε όλα τα είδη θεάτρου.

Το 1949 συνέβαλε στην ίδρυση του Ρεαλιστικού Θεάτρου-Βεάκης. Το 1959 εμπνέει και ιδρύει την Δωδέκατη Αυλαία απ' όπου εμφανίστηκαν νέοι ηθοποιοί, σκηνοθέτες, συγγραφείς.

Το 1964 συμβάλλει στην ίδρυση ενός από τους πρώτους εταιρικούς θιάσους, του Άρματος Θεάτρου του ΣΕΗ όπου παρουσιάστηκε η Ειρήνη του Αριστοφάνη.

Σαν συγγραφέας έγραψε για το ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

Πολλά θεατρικά του έργα παίχτηκαν από την Δωδέκατη Αυλαία, το Εθνικό Θέατρο και θιάσους του ελευθέρου θεάτρου, όπως: Κομιστής ειδήσεων, Ε, νοικοκυραίοι, Κρεατομηχανή, Η κληρονομιά, Ως εδώ σύντροφοι, Άγρια παιχνίδια και Ζορμπάς –διασκευή από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη.

Είναι βραβευμένος από τον Καλοκαιρίνειο διαγωνισμό και από τον ραδιοφωνικό σταθμό Μόσχας.Διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. του ΣΕΗ και πολλών κρατικών καλλιτεχνικών επιτροπών.



ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΗΣ ΚΩΣΤΑΣ


Ο Κώστας Καραγιώργης (Άνδρος, 1938- 1989) ήταν ηθοποιός. Έπαιξε στην τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του ' 80 «Το κανάλι των παρανόμων». Πέθανε στις 13 Μαΐου 1989 στο Τορόντο, από ανακοπή της καρδιάς .












ΘΕΟΧΑΡΗ ΚΥΒΕΛΗ

Γεννήθηκε το 1924. Από τον πρώτο της γάμο με τον ομογεννή εκ Κωνσταντινουπόλεως Γιάννη Ζωγραφίδη απέκτησε την κόρη της Βαλεντίνη Ζωγραφίδη-Ποταμιάνου (1943). Δεύτερος σύζυγός της ήταν ο Τίτος Ζωγραφίδης (1914-1981).

Πρωτοεμφανίστηκε με το θίασο της Κατερίνας (1954) στο έργο "Ταξίδι αναψυχής". Τον επόμενο χρόνο συμμετείχε στο θίασο της μητέρας της και του Λάμπρου Κωνσταντάρα, παίζοντας στα έργα "Δύο άσπρα τριαντάφυλλα" και "Οι μαιτρέσσες του μπαμπά".

Παράλληλα, έλαβε μέρες στις «ποιητικές απογευματινές» που οργάνωνε η Μιράντα Μυράτ στο Θέατρο «Κυβέλης» στην πλατεία Συντάγματος. Το 1956 συνεργάστηκε με το θίασο Ηλιόπουλου-Φωτόπουλου, όπου και εμφανίστηκε στην κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου "Ο φίλος μου ο Λευτεράκης" και στο έργο "Μια τσουκνίδα στις βιολέτες". Ακολουθεί η συνεργασία της με το θίασο του Βασίλη Λογοθετίδη (1957-59), όπου έπαιξε στα έργα "Το τιμόνι του έρωτα" του Παναγιώτη Καγιά και "Ο Ηλίας του 16ου" των Σακελλάριου και Γιαννακόπουλου.



ΛΥΚΟΜΗΤΡΟΣ ΝΙΚΟΣ


Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1936. Σπουδές: Δραματική Σχολή "Εθνικού Θέατρου". Ως μαθητής της Σχολής συμμετείχε στον Χορό Αττικής Κωμωδίας του Εθνικού. Πρώτη εμφάνιση: 1961, με το "Θίασο Ηνωμένων Καλλιτεχνών" Λιάνας Μιχαήλ (Θέατρο οδού Νικοδήμου), στο έργο του Σομ. Μομ "Η βροχή" (Ο' Χάρα).

Θίασοι: από τους διάφορους θιάσους με τους οποίους συνεργάστηκε αναφέρονται ενδεικτικά: "Θυμελικός Θίασος" Λίνου Καρζή - "Πειραϊκό Θέατρο" Δημ. Ροντήρη (1963-69, σε αρχαία Θέατρα και σε αλλεπάλληλες περιοδείες εξωτερικού): Αισχύλου "Ορέστεια" (Ορέστης) και "Πέρσες" (Αγγελιοφόρος), Σοφοκλή "Ηλέκτρα" (Αίγισθος), Ευριπίδη "Μήδεια" (Αγγελιοφόρος), "Ιφιγένεια εν Αυλίδι" (Μενέλαος) και "Ιππόλυτος" (Αγγελιοφόρος) - "Θίασος Ρεπερτορίου" Ν. Χατζίσκου - Τιτ. Νικηφοράκη: Ζ. Ρομπέρ - Α. Ζανσόν "Η Μαρία του Οκτώβρη", Ευάγγ. Αβέρωφ - Τοσίτσα "Η επιστροφή των Μυκηνών" - θίασος Θαν. Μυλωνά - Κατ. Βασιλάκου: Σαίξπηρ "Δωδεκάτη νύχτα" (Σερ Αντρέας), Μ. Γκόρκι "Οι εχθροί" - "Ανεξάρτητη Αυλαία" (1973 - Θέατρο "Ορβο"): Δημ. Ραβάνη "Ανθη και εκατομμύρια" - Θεατρική εταιρεία "Αιχμή": Αισχύλου "Πέρσες" (Αγγελιοφόρος), Τεν. Ουίλιαμς "Γυάλινος κόσμος" (Τομ) - "Εθνικό Θέατρο": Τζ. Κέσελρινγκ "Αρσενικό και παλιά δαντέλα" (Μπορίς Καρλόφ), Γ. Σεβαστίκογλου "Κωνσταντίνου και Ελένης" (Τρελογιώργης), Ηλ. Καπετανάκη "Η βεγγέρα" (Πατέρας), Πλαύτου "Το στοιχειωμένο σπίτι" - και άλλοι.

Κινηματογράφος: "Οι σφαίρες δεν γυρίζουν πίσω", "Ανταρσία των δέκα", "Υποβρύχιον Παπανικολής" κ.ά.

Τηλεόραση: Επαιξε σε πολλά θεατρικά έργα, που προβλήθηκαν από την τηλεόραση. Εργάστηκε επί σειρά ετών και στις μεταγλωττίσεις ξένων τηλεοπτικών εκπομπών. Ελαβε επίσης μέρος σε πολυάριθμες ραδιοφωνικές εκπομπές.



ΙΜΠΡΟΧΩΡΗ ΚΑΙΤΗ

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1943. Είναι απόφοιτος της Σχολής του Ωδείου Αθηνών. Υπήρξε μαθήτρια του Δημήτρη Ροντήρη και μέλος του Πειραϊκού Θεάτρου.

Συνεργάστηκε, μεταξύ άλλων, με τους Κ. Μουσούρη, Δ. Παπαγιαννόπουλο, Αλ. Αλεξανδράκη, Αντ. Βαλάκου, Δ. Μυράτ, Γ. Δαλιανίδη, Σμ. Γιούλη, Γ. Σκούρτη, Θ. Βέγγο, Μ. Κακογιάννη, Κ. Μιχαηλίδη, Αλ. Σολωμό, Γ. Κοτανίδη, Β. Τσιβιλίκα, Αιμ. Υψηλάντη, Αντ. Αντωνίου, Δημ. Έξαρχο, Γ. Νταλιάνη, Κ. Φαρμασώνη, Μαρ. Ριάλδη, Σπ. Παπαδόπουλο, Δ. Χρονόπουλο, Δημ. Σειτάνη, Κατ. Βασιλάκου, Ελ. Κούρκουλα, Κ. Σπυρόπουλο, Γ. Λιβανό.

Αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος του Ελληνικού Λαϊκού Θεάτρου Μάνου Κατράκη με το έργο «Η γενηά του Κέννεντυ». Στο θέατρο έχει συμμετάσχει και πρωταγωνιστήσει σε έργα όπως: «Το απαγορευμένο τετράδιο», «Εσθήρ», «Μήδεια», «Μαριχουάνα Στοπ», «Υπόθεση Διαζυγίου», «Γέρμα», «Περικλής», «Μια Κυριακή στη Νέα Υόρκη», «Λουτρό», «Αντώνιος και Κλεοπάτρα», «Πειρασμός», «Ένα τυχαίο Ατύχημα», «Εκκλησιάζουσες», «'Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», «Επικίνδυνες Σχέσεις», «Ξύπνα Βασίλη», «Το μπαλκόνι», «Πειρασμός», «Διπλή Απιστία», «Δωδέκατη νύχτα και μισή», «Η σημασία να είναι κανείς σοβαρός» κ.ά.

Στον κινηματογράφο έχει πάρει μέρος σε πολλές ταινίες, όπως: «Είκοσι γυναίκες κι εγώ», «Επαναστάτης Ποπολάρος», «Μέρες του 36», «Θίασος», «Τα χρώματα της Ίριδας», κ.λπ.

Στην τηλεόραση την έχουμε δει σε σειρές όπως: «Λούνα Παρκ», «Τα καθημερινά», «Το ρετιρέ», «Το γαλάζιο Διαμάντι», «Τμήμα Ηθών», «Φάρος», «Τρίτο Στεφάνι» κ.ά. Διδάσκει συστηματικά σε δραματικές Σχολές, υπήρξε πρόεδρος του Σ.Ε.Η. και ανήκει στη διοίκηση του Κ.Θ.Β.Ε. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια είναι βασικό στέλεχος των «Θεατρίνων Θεατές».



ΚΥΡΙΑΚΑΚΗ ΗΡΩ

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πόρο. Σπούδασε - στη Σχολή Καρόλου Κούν-σκηνοθεσία και ηθοποιϊα.

Την κέρδισε η δεύτερη. Επαιξε κοντά στον Κουν, στο θέατρο, (Θείος Βάνιας), στο «Τελευταίο φθινόπωρο» του Αλέξη Δαμιανού, στο θέατρο και στην ταινία «Κόκκινα φανάρια» - την βλέπουμε συχνά.

Επαιξε ακόμη σε ποιοτικές ταινίες του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, όπως στα «Παιδιά της Χελιδόνας» (1987) με τους Αλέκο Αλεξανδράκη, Μαίρη Χρονοπούλου, Βασίλη Διαμαντόπουλο, Ηλία Λογοθέτη, Πέρη Μιχαηλίδη, Στέφανο Ληναίο, Σοφία Αλιμπέρτη, Στέλιο Λιωνάκη, Θάνο Γραμμένο, Δημήτρη Πουλικάκο, Βλαδίμηρο Κυριακίδη, Φαίδρα Νούτσου. Κι ακόμη στο «Ελντοράντο» 1988 και «Νυχτερινό» 1982. Παντρεύτηκε τον Σταύρο Τορνέ.



ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΣ ΝΙΚΟΣ

Γεννήθηκε στον Βόλο το 1916 (άλλη πηγή αναφέρει το 1919).

Γνωστός ηθοποιός του θεάτρου πρόζας, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης ("Άγνωστος Πόλεμος"), ο οποίος προηγουμένως θήτευσε με μεγάλη επιτυχία: ως «κονφερανσιέ» σε θιάσους «βαριετέ» και ως «κομπέρ» σε επιθεωρησιακούς θιάσους, έγραψε επίσης αρκετά τραγούδια καθώς και επιθεωρήσεις, όπως: «Ασπρογάλαζα μοτίβα», «Τέσσερις στο γύρο», «Βόλτα στο λιμάνι», κ.λπ. Ήταν αδελφός του επίσης ηθοποιού, Ν. Παπαχρήστου.

Πέθανε στην Αθήνα το 1995.





ΜΑΛΟΥΧΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ


Ο Γιαννης Μαλουχος γεννηθηκε στη Δημητσανα το 1934. Σπουδασε στη Σχολη Κ. Μιχαηλιδη. Υπηρξε ηθοποιος της σκηνης και παραλληλα της οθονης. Συνεργάστηκε πολλα χρονια με το Κ.Θ.Β.Ε.

Είναι αδελφός του Βασίλη Μαλούχου. Το 1979 είχε ένα πολύ σοβαρό τροχαίο ατύχημα που λίγο έλειψε να του στοιχίσει τη ζωή. Για αρκετά χρόνια παρουσίαζε την εκπομπή "Εκ βαθέων" στο TV100.








ΚΟΥΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Γεννήθηκε το 1926 στην Μεσσηνία και απεβίωσε το 1996. Σπούδασε στη Σχολή Θεάτρου Κωστή Μιχαηλίδη. Πρωτοεμφανίζεται το 1954 με το "Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο" Μάνου Κατράκη και ακολουθούν συνεργασίες του με πολλούς θιάσους.

Το 1949 κάνει το ντεμπούτο του και στον κινηματογράφο με την ταινία" Διαγωγή Μηδέν". Δεν σταματά εκεί διοχετεύοντας το ταλέντο του και στην τηλεόραση. Υπήρξε θεατρικός συγγραφέας και έκανε παραγωγή ταινιών μικρού μήκους. Διετέλεσε μέλος του Σ.Ε.Η.








ΚΑΛΛΕΡΓΗΣ ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ

Ο Λυκούργος Καλλέργης του Σταύρου είναι Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης και βουλευτής. Γεννήθηκε στο Χουμέρι Μυλοπόταμου Ρεθύμνου Κρήτης τον Μάρτιο του 1914. Μετοίκησε στην Αθήνα σε ηλικία 10 ετών. Έκανε σπουδές θεάτρου και πρωτοεμφανίστηκε στη Λαϊκή Σκηνή του Καρόλου Κουν το 1934 στο έργο Ερωφίλη του Χορτάτση.

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και επί 10 χρόνια πρωταγωνιστής του Θεάτρου Τέχνης. Επίσης πρωταγωνιστικό στέλεχος σε διάφορους θιάσους του ελεύθερου θεάτρου της Αθήνας καθώς επίσης και επί 18 χρόνια πρωταγωνιστής του Εθνικού Θεάτρου του οποίου και διατέλεσε καθηγητής της Δραματικής Σχολής.

Ο Λ.Κ. εργάσθηκε ακόμη και ως σκηνοθέτης τόσο στο θέατρο όσο και στη τηλεόραση αλλά και ως πρωταγωνιστής στο κινηματογράφο και στη τηλεόραση. Έχει ερμηνεύσει σημαντικούς ρόλους τόσο του ελληνικού όσο και του διεθνούς δραματολογίου όπως Σαίξπηρ, Άντον Τσέχωφ, Ίψεν, Μαξίμ Γκόρκι, Πιραντέλο, Νικολάι Γκόγκολ κ.ά. Έχει επίσης κάνει αρκετές μεταφράσεις έργων των προηγουμένων καθώς και του Πρίσλεϊ.

Μετά τη μεταπολίτευση ασχολήθηκε με την πολιτική και το 1977 και εξελέγη Βουλευτής του ΚΚΕ στη Α΄ Περιφέρεια Αθηνών.

Είναι μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών που για μια 10ετία υπήρξε γενικός γραμματέας και για λίγο διάστημα Πρόεδρος. Επίσης υπήρξε Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θεάματος – Ακροάματος καθώς και Αντιπρόεδρος του Ταμείου Συντάξεως ηθοποιών.

Στο διεθνή χώρο είχε λάβει μέρος στα Συνέδρια για την Ειρήνη στη Φραγκφούρτη (1976) και τη Σόφια (1977). Στις 14 Μαΐου 2007 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτωρ του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ο Λυκούργος Καλλέργης είχε παντρευτεί την ηθοποιό Μαρία Φωκά.



ΣΙΣΚΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Τελείωσε το Αθηναϊκό Κολέγιο Ηλιουπόλεως και αποφοίτησε από την Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Κάρολου Κουν.

Ξεκίνησε τη θεατρική του καριέρα τον χειμώνα του 1970, στο Πειραματικό Θέατρο της Μαριέττας Ριάλδη, με το έργο του Αχιλλέα Τσουράκη ¨Εγώ και ο εαυτός μου¨ και το ίδιο καλοκαίρι έλαβρ μέρος στους ¨Όρνιθες¨ του Αριστοφάνη του Θεάτρου Τέχνης, σε διδασκαλία του Κάρολου Κουν.

Στην 30χρονη θητεία του στο Θέατρο συνεργάστηκε με τους θιάσους «Καρέζη – Καζάκου», «Μυράτ – Ζουμπουλάκη», «Αναλυτή – Ρηγόπουλου», «Βουτσά – Κοντού», Ζωής Λάσκαρη κ.λπ.

Διετέλεσε Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Σερρών (1995-2002/2005-2007), του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Καβάλας – Φεστιβάλ Φιλλίπων – Θάσου και του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κέρκυρας (2004-2006).

Πήρε μέρος σε πλήθος παραστάσεων, με έργα των παρακάτων συγγραφέων:Αισχύλος – Σοφοκλής – Ευριπίδης – Αριστοφάνης – Μπρεχτ – Πάμπλο – Νερούντα – Πιραντέλο – Φελισιέ Μαρσώ – Σώμερσετ Μωμ – Γιώργου Ρούσσου – Σακελάριου – Ψάθα και άλλων.

Έδωσε παραστάσεις, συμμετέχοντας στο θιασαρχικό σχήμα στα Θέατρα Ακάδημος, Αναλυτή, Αθηνών, Λουζιτάνια, Φλωρίντα, Μουσούρη, Μετροπόλιταν, Μινώα, Όρβο κλπ. και περιόδευσε με μεγάλους και προσωπικούς θιάσους σε όλη την Ελλάδα.



ΛΙΑΡΟΣ ΠΑΥΛΟΣ


Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1943 και σπούδασε στη Σχολή Κ. Μιχαηλίδη. Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1963 στην ταινία "Κάθαρμα" του Κ. Ανδρίτσου. Ηθοποιός της σκηνής ανέπτυξε μεγάλη δραστηριότητα στον κινηματογράφο όπου εργαζόταν σαν πρωταγωνιστής αλλά και σεναριογράφος.










ΔΕΣΤΟΥΝΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1937. Κατάγεται από την Κεφαλλονιά. Είναι απόφοιτος της Εμπορικής Σχολής Αθηνών. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Αθηνών Γ. Θεοδοσιάδη, στο "British Drama School" του Λονδίνου και στη σχολή χορού Ραλλούς Μάνου.

Πρωτοεμφανίζεται το 1964 με τον θίασο "Άρμα Θεάτρου". Ακολουθούν συνεργασίες με γνωστούς θιάσους όπως του Δημ. Μυράτ, του Μίμη Φωτόπουλου, της Σοφίας Βέμπο κ.ά.

Το 1966 κάνει τα πρώτα του βήματα και στον κινηματογράφο με την ταινία "Ένα καράβι Παπαδόπουλοι". Αξιοσημείωτη είναι η πορεία και στην τηλεόραση με συμμετοχές σε θεατρικά έργα και σειρές.

Πραγματοποίησε κατά διαστήματα δικές του θεατρικές παραγωγές και υπήρξε συνθιασάρχης σε διάφορα θεατρικά σχήματα. Σκηνοθέτησε πέντε κινηματογραφικές ταινίες.

Ανέπτυξε επίσης δραστηριότητα στο χώρο της μουσικής, ως συνθέτης, τραγουδιστής και στιχουργός. Στενός συγγενής του παλιού ηθοποιού του "Εθνικού Θεάτρου" Ηλία Δεστούνη



ΑΛΒΑ ΠΟΠΗ


Γεννήθηκε στην Ζαγορά της Ηπείρου 10 1915. Προσωπικότητα του ελαφρού μουσικού θεάτρου (μέλος ΣΕΗ: 1938). Είχε σπουδάσει σε Σχολή μπαλέτου και «βγήκε στη σκηνή» νεαρότατη. Διέπρεψε στην επιθεώρηση «Σιλουέτα» (Θέατρο «Σαμαρτζή», 1939) και από τότε ανέλαβε πολλούς ρόλους «νουμερίστας» σε επιθεωρήσεις και κωμωδίες, συνεργαζόμενη με κατοχικούς και μεταπολεμικούς θιάσους. Είχε μαζί με τον Νίκο Σταυρίδη δικό της θίασο. Πέθανε στην Αθήνα το 1996.







ΖΑΚΥΝΘΙΝΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Γεννήθηκε το 1939 στην Αθήνα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του"Εθνικού Θεάτρου". Αποφοίτησε επίσης από την "Ανώτερη Σχολή Θεάτρου και Κινηματογράφου".

Πρωτοεμφανίζεται το 1965 με τη "Νέα Σκηνή" του Κωστή Λειβαδέα. Ακολουθούν συνεργασίες με τον θίασο Μάρως Κοντού - Γ. Κωνσταντίνου - Ν. Ρίζου, τον θίασο Ζωής Λάσκαρη κ.ά.

Ξεκινάει την καριέρα του και στον κινηματογράφο συμμετέχοντας στην ταινία "Κάτι κουρασμένα παλικάρια". Έντονη υπήρξε η δραστηριότητα του και στην τηλεόραση. Υπήρξε εκφωνητής στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας και παρουσίαζε για ένα μεγάλο διάστημα τις μόνιμες εκπομπές "Ταξιδεύοντας εδώ και εκεί". Διετέλεσε μέλος του Σ.Ε.Η.






ΠΡΕΚΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

Γεννήθηκε στο Αιγάλεω το 1941. Στα νεανικά του χρόνια ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και υπήρξε πρωταθλητής του Ολυμπιακού στις καταδύσεις για δέκα ολόκληρα χρόνια.

Στη συνέχεια σπούδασε στη "Σχολή Θεάτρου" του Κ. Μιχαηλίδη (1964). Ξεκίνησε την καριέρα του από τον κινηματογράφο παίζοντας το 1960 στην ταινία του Ορ. Λάσκου Νύχτες στο Μιραμάρε.

Το 1967 έπαιξε τον πρώτο του πρωταγωνιστικό του ρόλο στην ταινία Η Μοίρα μιας Γυναίκας της Ρ. Γαλάνη και ένα χρόνο αργότερα έρχεται η καταξίωση με την ταινία του Ντ. Δαδήρα Στα Σύνορα της Προδοσίας, με την οποία κέρδισε το βραβείο Α ανδρικού ρόλου στο ΦΕΚΘ 1968.

Μέχρι σήμερα έχει εμφανιστεί σε 20 ταινίες, μερικές από τις οποίες σημείωσαν μεγάλη επιτυχία. Όχι (1969), Η Ζούγκλα των Πόλεων (1970), Ο Επαναστάτης Ποπολάρος (1971), Ψυχή και Σάρκα (1974) κ.α.

Στο θέατρο έκανε την πρώτη του εμφάνιση το 1964 με το θίασο του Κ. Μουσούρη και το έργο Οι τρεις Αδελφές του Τσέχωφ. Στο Θίασο αυτό έμεινε επτά χρόνια και στη συνέχεια συνεργάστηκε με θιάσους του ελεύθερου θεάτρου αλλά και με το "Εθνικό". Το 1971 ίδρυσε δικό του θίασο και από το 1988 υπηρέτησε το κλασικό ρεπερτόριο.



ΒΑΝΔΩΡΟΣ ΝΙΚΟΣ


Γεννήθηκε το 1927 στην Αθήνα και σπούδασε στο Ελληνικό Ωδείο. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του το 1958 στον θίασο Χατζίσκου. Έχει συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα ονόματα του θεάτρου και υπήρξε Πρόεδρος του Σωματείου Καλλιτεχνών Επτανήσου. Έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλά θεατρικά έργα, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση ενώ έχει τιμηθεί και με μετάλλιο από το ΣΕΗ. Ασχολήθηκε ακόμη με την συγγραφή θεατρικών έργων.









ΚΑΤΡΑΝΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ


Γεννήθηκε στον Αλμυρό Μαγνησίας το 1943 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή Αθηνών. Ηθοποιός της σκηνής αναπτύσσει μεγάλη δραστηριότητα στον κινηματογράφο και συνεργάζεται για μια πενταετία με την εταιρεία Art Films Τζέιμς Πάρις. Γίνεται σύντομα πρωταγωνιστής της οθόνης, ο τελευταίος ίσως του ελληνικού κινηματογράφου













ΠΟΛΙΤΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

Ο Χρήστος (Χρίστος) Πολίτης είναι Έλληνας ηθοποιός. Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το Δεκέμβρη του 1942 (άλλη πηγή αναφέρει το 1943).

Εμφανίζεται για πρώτη φορά στο κινηματογράφο το 1969 με τη ταινία "Άγιος Νεκτάριος - Ο προστάτης των φτωχών". Καθιερώνεται αμέσως σαν ένας από τους σημαντικούς ηθοποιούς της γενιάς του. Ανέπτυξε σημαντική θεατρική δραστηριότητα ενώ παράλληλα πρωταγωνίστησε σε αρκετά τηλεοπτικά σίριαλ. Συνεργάστηκε με πολλούς σπουδαίους ηθοποιούς και σκηνοθέτες.

Ο περισσότερος κόσμος τον θυμάται ως "Γιάγκο Δράκο" στην επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά του Νίκου Φώσκολου "Η ΛΑΜΨΗ", η οποία προβαλλόταν για 15 ολόκληρα χρόνια από τη συχνότητα του τηλεοπτικού καναλιού ΑΝΤ1.



ΠΑΣΠΑΤΗ ΑΝΝΥ


Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Γ. Θεοδοσιάδη από όπου αποφοίτησε το 1966. Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1963 στην ταινία "Αγάπησα και πόνεσα". Ανέπτυξε σημαντική δραστηριότητα στο θέατρο όπου συνεργάστηκε τόσο με το Εθνικό Θέατρο όσο και με ελεύθερους θιάσους. Αξιόλογη είναι και η πορεία της στην τηλεόραση. Από το 1965 έως το 1994 έλαβε μέρος σε 78 παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου.











ΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ ΜΠΑΜΠΗΣ


Γεννήθηκε το 1932 στον Πειραιά. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή "Θεάτρου Τέχνης" Καρόλου Κουν. Πρωτοεμφανίστηκε το 1957 με το "Θέατρο τέχνης" στο έργο του Αριστοφάνη, "Πλούτος". Συμμετείχε σε γνωστές κινηματογραφικές παραγωγές: "Κάτι να καίει", "Ο κόσμος τρελάθηκε" κ.ά. Διετέλεσε μέλος του Σ.Ε.Η. και συγκρότησε δικούς του θιάσους.










ΖΗΚΑΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ


Γεννήθηκε στη Σιταριά Ιωαννίνων το 1938 . Μεγάλωσε στα Ιωάννινα και από τις πρώτες τάξεις του γυμνάσιου ακολουθόντας άλλους συμπατριώτες του ήρθε στην Αθήνα . Φοίτησε στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσελη με δάσκαλο το Μάνο Κατρακη και στην ανωτέρα σχολή κινηματογράφου Λυκούργου Σταυρακου. Ήταν σπουδαστής της δραματικής σχολής όταν πρωτοεμφανίστηκε στο θίασο της περιηγητικής λέσχης με διευθυντή και σκηνοθέτη τον Πελο Κατστελη, που ανέβασε το θεατρικό έργο του Νότη Περγιαλη το «Μεσολόγγι».
Έπαιξε σε πολλές ταινίες του ελληνικός κινηματογράφος, ενώ έγραψε και το σενάριο για κάποιες από αυτές.




ΤΖΕΒΕΛΕΚΟΣ ΣΩΤΗΡΗΣ


Ο Σωτήρης Τζεβελέκος γεννήθηκε το 1945 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κυριαζή Χαρατσάρη στη Θεσσαλονίκη. Η πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο έγινε το 1968, στο έργο του Μολιέρου "Ταρτούφος"ενώ στη τηλεόραση έκανε τη πρώτη του εμφάνιση στη σειρά «Κοκορόμαλη». Στην συνεχεία κατέβηκε στην Αθηνά και συνεργάστηκε με πολλούς και αξιόλογους θιάσους. Πρωτοεμφανίστηκε στο σινεμά τη δεκαετία του ’70. Είναι σύζυγος της ηθοποιού Έφης Θεοχάρη.








ΛΟΥΚΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ


Γεννήθηκε στον Πειραιά (Μοσχάτο) το 1924 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κωστή Μπαστιά. Πρωτοβγήκε στη σκηνή με τους "Ενωμένους Καλλιτέχνες" και στη συνέχεια συμμετείχε σε πολλούς θιάσους κατακτώντας μια αξιόλογη θέση στο θεατρικό χώρο. Ανέπτυξε σημαντική δραστηριότητα και στον κινηματογράφο. Εμφανίστηκε ως πρωταγωνιστής από την πρώτη του κιόλας ταινία. Έλαβε μέρος σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και πέθανε το 1995.










ΚΑΜΠΑΝΕΛΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ


Γεννήθηκε στη Νάξο το 1930. Σκηνοθέτησε μαζί με τον αδερφό του την ταινία ''Το κανόνι και το αηδόνι'' το 1968. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 3 Ιανουαρίου 2010 από καρκίνο και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο του Κόκκινου Μύλου. Το 1953 εμφανίστηκε σε έναν από τους πρώτους του ρόλους στην ταινία ''Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται''. Στη δεκαετία του 1960 έπαιξε σε πολλές ταινίες μελό, όπως ''Κλάψε φτωχή μου καρδιά'' (1962), ''Με πότισες φαρμάκι'' (1965) και ''Τώρα που φεύγω από τη ζωή'' (1966).








ΚΑΤΣΑΔΡΑΜΗΣ ΘΟΔΩΡΟΣ


Γεννήθηκε το 1929 στην Δόξα Αρκαδίας. Σπούδασε τη Δραματική Σχολή "Θεάτρου Τέχνης" Κάρολου Κουν. Πρωτοεμφανίζεται το 1954 με το "Θέατρο Τέχνης" και στην πορεία διοχετεύει το ταλέντο του τόσο στον κινηματογράφο όσο και στην τηλεόραση. Υπήρξε σεναριογράφος του κινηματογράφου. Διετέλεσε μέλος του Σ.Ε.Η. Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την ηθοποιό Αγγέλικα Καπελλάρη και σε δεύτερη την Καίτη Παπανίκα με την οποία χώρισε το 1992.







ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑ ΜΗΤΣΗ

Η Μήτση Κωνσταντάρα (1922- 22 Δεκεμβρίου 1985), το μικρότερο παιδί της οικογένειας Κωνσταντάρα, ήταν ηθοποιός που έπαιξε σε δεύτερους ρόλους.
Ήταν αδερφή του μεγάλου ηθοποιού Λάμπρου Κωνσταντάρα.

Την ίδια σχεδόν περίοδο με τη γέννησή της έμεινε ορφανή από πατέρα, για αυτό αγαπήθηκε ιδιαίτερα από όλη την οικογένεια. Τα δυο μεγαλύτερα αδέρφια της, και ιδιαίτερα ο Λάμπρος, την αντιμετώπιζαν πάντα σαν μικρό παιδί. Ακόμα και σε μεγάλη ηλικία οι πολύ κοντινοί της άνθρωποι την αποκαλούσαν χαϊδευτικά Μίστα.

Σπούδασε στην δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπου αποφοίτησε με άριστα και πρωτοεμφανίστηκε το 1945 στην Πρώτη Κρατική Σκηνή με το έργο Αρλεζιάννα. Εκείνη την εποχή υπήρχε ένα είδος θεάτρου, τα ονομαστά Μπουλούκια. Η Μήτση υπηρέτησε αυτό το είδος με μεγάλη επιτυχία, κάτι όμως που την έκανε το μαύρο πρόβατο της οικογένειας για το δρόμο που ακολούθησε.

Το 1948, συμμετείχε στο θίασο Δημητρίου-Σκορδούλη-Κάσση,που κάνει περιοδεία στην Κωνσταντινούπολη για περίπου ένα χρόνο. Για κάποιο διάστημα εγκατέλειψε το θέατρο για οικογενειακούς λόγους. Εκείνη την περίοδο έμενε στο σπίτι του αδερφού της. Το 1961 επανέρχεται στο θέατρο αρχικά μόνη της στο θίασο της Μαίρης Αλκαίου και του Βασίλη Διαμαντοπούλου, στο έργο "Ένα Δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν" και ακολουθεί το έργο "Πέντε στρέμματα Παράδεισος" κ.α.

Από το 1964 και μετά, άρχισε να παίζει με τον αδερφό της Λάμπρο, σε θέατρο και σινεμά, σε παραστάσεις όπως "Μια Κυρία Ατυχήσασσα" (που στο σινεμά μεταφέρθηκε με τον τίτλο "Ο Στρίγκλος που έγινε αρνάκι"), "Τι 30, Τι 40, Τι 50", "Υπάρχει και φιλότιμο" κ.α.

Τα πιο πολλά από αυτά τα έργα πήγαν και στον κινηματογράφο με άλλο τίτλο. Η Μήτση κοντά στον Λάμπρο ξέφυγε από την ανωνυμία και μαζί γυρίσανε περίπου 30 ταινίες.

Τη δεκαετία του '70 συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο στα έργα "Αλκιβιάδης" του Ν. Τουτουντζάκη, "Δικαίωση" του Νίκου Ζακοπούλου" και πολλά άλλα έργα.

Έκανε όμως και αυτόνομη καριέρα και στην τηλεόραση τη δεκαετία του '70 σε σειρές όπως: "Λούνα Παρκ", "Εκείνες Και Εγώ","Μεθοριακός Σταθμός", Παλιατζήςκ.α.

Όταν το 1985 πέθανε ο Λάμπρος, η Μήτση έπεσε σε μεγάλη κατάθλιψη. Πέθανε πιθανόν από ανακοπή καρδιάς στον ύπνο της, έξι μήνες μετά. Κηδεύτηκε στον οικογενειακό τάφο στο Α΄ Νεκροταφείο.



ΧΑΤΖΗΑΡΓΥΡΗ ΕΛΕΝΗ

Η Ελένη Χατζηαργύρη, το γένος Γαρυφαλλίδου, ήταν μείζων ηθοποιός του θεάτρου, αλλά και του κινηματογράφου και της τηλεόρασης που διακρίθηκε όμως για τις ερμηνείες της κυρίως σε δραματικούς θεατρικούς ρόλους.

Γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1925, αλλά η οικογένειά της καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη. Σπούδασε θέατρο με καθηγητή τον Κάρολο Κουν. Το 1942, μέσω του Κουν, γνώρισε και παντρεύτηκε τον χρηματοδότη της ίδρυσης του Θεάτρου Τέχνης συγγραφέα Κώστα Χατζηαργύρη και μαζί του απέκτησε ένα γιο, τον Δημοσθένη Χατζηαργύρη. Εγγονή της είναι η επίσης ηθοποιός Σάννυ Χατζηαργύρη.

Η διάρκεια του γάμου της ήταν σύντομη (1942-1946). Αργότερα συνδέθηκε επαγγελματικά (στο θέατρο και τον κινηματογράφο), αλλά και συναισθηματικά με τον επίσης ηθοποιό του κλασικού ρεπερτορίου Νίκο Τζόγια.

Το 1966 παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Νίκο Λίβα που πέθανε το 1982. Ύστερα από σύντομη νόσηση με καρκίνο, η Ελένη Χατζηαργύρη πέθανε στην Αθήνα στις 30 Σεπτεμβρίου 2004 και κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.



ΧΑΛΚΟΥΣΗ ΕΛΕΝΗ

Η Ελένη Χαλκούση του Νικολάου, υπήρξε σπουδαία Ελληνίδα ηθοποιός, χρονογράφος και μεταφράστρια θεατρικών έργων. Γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη το 1901 αν και καταγωγής εκ Χίου. Απόφοιτη του Ζαππείου Παρθεναγωγείου το 1922 ακολούθησε μαθήματα αισθητικής και λογοτεχνίας στη Σχολή Ανατολικών Γλωσσών της Σορβόνης, στο Παρίσι, εις δε το Κονσερβατουάρ μαθήματα θεάτρου.

Εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή στο Θέατρο Τέχνης του Σπύρου Μελά το 1925. Ένα χρόνο μετά το 1926 διεύθυνε το θίασο "Νέοι" στο Θέατρο Κυβέλης. Από τότε και μέχρι το 1935 επικεφαλής θιάσων περιόδευσε σχεδόν σε όλη την Ελλάδα ανεβάζοντας συνήθως έργα πρωτοποριακά.

Από το 1936 μέχρι το 1945 συνεργάσθηκε με τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη ως ηθοποιός, βοηθός σκηνοθέτου και καθηγήτρια της Δραματικής Σχολής "Μαρίκα Κοτοπούλη". Ήταν από τις καλλίτερες μαθήτριες της Κυβέλης και της Μαρίκας Κοτοπούλη. Συμμετείχε σε πάμπολλες θεατρικές παραστάσεις με μεγάλη επιτυχία. Επιτυχία όμως είχε και στον κινηματογράφο με τη συμμετοχή της από το 1942 μέχρι το 1969, όπου και μεταπήδησε στη τηλεόραση όπου η τελευταία καλλιτεχνική της παρουσία ήταν στη τηλεοπτική σειρά "Οι έμποροι των Εθνών" το 1973.

Εκτός όμως από ηθοποιός η Ελένη Χαλκούση υπήρξε εξαίρετη μεταφράστρια θεατρικών έργων, καλλιτεχνική χρονογράφος σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά αλλά και με πλείστες παρουσιάσεις στη τηλεόραση, συγγραφέας, γνωστότατο το "Σαβουάρ βιβρ" που εξέδωσε, αλλά και συνδικαλίστρια στο χώρο της. Τέλος για πολλά χρόνια ανήκε στα διδακτικά στελέχη της Δραματικής Σχολής του "Εθνικού Ιδρύματος Θεάτρου".

Η Ελένη Χαλκούση, μιλούσε επίσης γαλλικά και τουρκικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών. Πέθανε σε ηλικία 92 ετών σχεδόν λησμονημένη σε γηροκομείο της Αθήνας στις 28 Μαρτίου του 1993. Κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο των Σπάτων εντελώς ξεχασμένη με την παρουσία μόνο του Αρτέμη Μάτσα.



ΜΕΤΑΞΑ ΜΑΙΡΗ

Η Μαίρη Μεταξά υπήρξε σπουδαία ηθοποιός, αν και δεν ήταν πάρα πολύ γνωστή. Γεννήθηκε το 1912 στην Ανατολική Ρωμυλία και πέθανε στην Αθήνα στις 10 Ιανουαρίου 1987.

Χαρακτηριστικοί είναι οι ρόλοι που ερμήνευσε στον ελληνικό κινηματογράφο ως Κωνσταντινουπολίτισσα - και τις περισσότερες φορές υπερπροστατευτική - μητέρα του Κώστα Βουτσά. Μάλιστα, ο Κώστας Βουτσάς ήταν αυτός που ήταν κοντά της όταν η Μαίρη Μεταξά έφευγε απ' τη ζωή.

Σημαντική εμφάνιση είχε στην ταινία 20 γυναίκες κι εγώ.
Πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο ήταν το 1958 στην ταινία ΄΄Η κυρά μας η μαμή΄΄στο ρόλο μίας απελπισμένης χωριάτισσας μητέρας που έχει φέρει το μωρό της να το κάνει καλά η μαμή-Γεωργία Βασιλειάδου.

Η τελευταία της εμφάνιση ήταν το 1980 στην ταινία ΄΄Ο Κώτσος στην ΕΟΚ΄΄στο ρόλο της κυρίας Ευρωπαΐδου. Εμφανίστηκε και στο θρυλικό σήριαλ ΄΄Η γειτονιά μας΄΄. Συνολικά έπαιξε σε 40 κινηματογραφικές ταινίες.
Η Μεταξά δεν είχε παντρευτεί ποτέ και δεν είχε παιδιά.



ΤΖΑΒΑΛΑΣ ΚΑΡΟΥΣΟΣ

Γεννήθηκε στη Λευκάδα τηs 8 Σεπτεμβρίου 1904 και πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο με τον θίασο Βεάκη - Νέζερ . Με θεατρικές σπουδές στη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έπαιξε στο Εθνικό Θέατρο στη χρυσή εποχή του Φώτου Πολίτη, συγκρότησε δικό του θίασο μεταπολεμικά και συμμετείχε σε παραστάσεις του Ελληνικού Λαϊκού Θεάτρου με τον Μάνο Κατράκη.

Ενσάρκωσε και τον Αλή Πασά στον κινηματογράφο στην ταινία Η Λίμνη των Στεναγμών, στο πλευρό της Ειρήνης Παππά.

Πρωταγωνιστής του Εθνικού Θεάτρου και διάδοχος του Αιμίλιου Βεάκη, ο Καρούσος κυνηγήθηκε και ουσιαστικά εξοντώθηκε αγωνιζόμενος για τα δημοκρατικά ιδεώδη.

Στήριξε ιδιαίτερα το νεοελληνικό έργο και πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου (Η ζαβολιάρα, Οργή, Αντιγόνη, Η λίμνη των στεναγμών, Άνθρωπος για όλες τις δουλειές, Φαίδρα).

Ο ρόλος που τον σημάδεψε ήταν αυτός του Σάιλοκ στον Έμπορο της Βενετίας του Σαίξπηρ, με τον οποίο και τερμάτισε πρόωρα -και βίαια λόγω χούντας- τη θεατρική του καριέρα στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

Κηδεύτηκε στο Παρίσι και μερικά χρόνια αργότερα τα οστά του μεταφέρθηκαν στην Λευκάδα, όπου είναι μέχρι σήμερα. Είχε μια κόρη, την Δέσπω, που είναι συγγραφέας.



ΜΠΡΙΟΛΑΣ ΕΡΡΙΚΟΣ


O Ερρίκος Μπριόλας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1934. Η οικογένειά του ήταν αυτοκινητιστές και ο Ερρίκος ακολούθησε το επάγγελμα και έγινε οδηγός ταξί, μέχρι που η δεύτερη γυναίκα του (πελάτισσά του στο ταξί) τον παρότρυνε να γίνει ηθοποιός.
Έπαιξε σε πολλές ελληνικές ταινίες ρόλους «ζεν πρεμιέ» και λόγω της εμφάνισης και του ταλέντου του έγινε πολύ δημοφιλής.








ΙΣΜΗΝΗ ΚΑΛΕΣΗ

Πραγματικό Όνομα:Ισμήνη Καλεσοπούλου.Τόπος Γέννησης: Αθήνα το 1957.
Σπουδές.Δραματική Σχολή Αθηνών Γ. Θεοδοσιάδη Νομική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών Τμήμα Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών (ΠΟΕ) Πρότυπο Γυμνάσιο Πλάκας Αριστούχος Γλώσσες Γαλλικά Special - Sorbonne II πολύ καλά Αγγλικά καλά Ελληνικά μητρική Μουσική Τραγούδι με την Κική Μορφονιού Σολφέζ Πιάνο Εθνικό Ωδείο Αθηνών 8 χρόνια Χορός Jazz - Stage - Κλακέτες Σχολή Σκηνής και Χορού Καίη Χόλντεν.




ΤΡΙΑΝΤΗ ΝΤΙΝΑ


Η Ντίνα Τριάντη είναι ελληνίδα ηθοποιός. Γεννήθηκε το 1940. Υπήρξε από τις πιο γλυκειές αλλά και γοητευτικές πρωταγωνίστριες του ελληνικού κινηματογράφου την δεκαετία του '60. Η τελευταία της τηλεοπτική παρουσία ήταν η συμμετοχή της στο σίριαλ του ΑΝΤ1 ''Γόβα στιλέτο''.
Υπήρξε σύζυγος του ηθοποιού Λάκη Κομνηνού.






ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΑΛΕΚΑ


Η Αλέκα Στρατηγού (1926 - 1 Ιανουαρίου 1989) ήταν ηθοποιός. Έπαιξε στο θέατρο αλλά και σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες, με τη χαρακτηριστική φωνή της και έπαιζε συνήθως ρόλους υπηρέτριας. Ήταν σύζυγος του Ανδρέα Μπάρκουλη, κόρη του Βασίλη και της Αμαλίας Στρατηγού και αδελφή του Στέφανου, της Στέλλας και της Ρένας Στρατηγού. Πέθανε την 1η Ιανουαρίου 1989 και κηδεύτηκε στο Περιστέρι.







ΤΖΟΓΙΑΣ ΝΙΚΟΣ

Ο Νίκος Τζόγιας του Κωνσταντίνου, (1921-1996), ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, πρωταγωνιστής του Εθνικού Θεάτρου και ζωγράφος.

Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Ιούλιο του 1921 και ήταν πτυχιούχος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Είχε επίσης παρακολουθήσει μαθήματα στη Πάντειο Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών καθώς και στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.

Εργάσθηκε κυρίως στο Εθνικό θέατρο από το 1944-1946 καθώς και στο ελεύθερο θέατρο με τον θίασο του Γ. Μουσούρη, Κουν, Λογοθετίδη - Κατερίνας (1947-1957) και στο δικό του θίασο Χατζηαργύρη-Τζόγια (1955). Από το 1957 συνεργάζονταν με το Εθνικό θέατρο, όπου και αργότερα ανέλαβε διευθυντής και καθηγητής της Υποκριτικής.

Σημαντικότεροι ρόλοι που υποδύθηκε ήταν «Τσιμισκής» στο έργο Θεοφανώ του Τερζάκη, «Καποδίστριας» του Καζαντζάκη, «Μαρκήσιος Πόζα» στο Δον Κάρλο του Σίλερ, «Μπέκετ» του Ανούι, «Βασιλιάς Ληρ», «Ριχάρδος Γ’», «Έμπορος της Βενετίας» κ.ά.. Πρωταγωνίστησε επίσης σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες και σε τηλεοπτικές σειρές ενώ πάμπολλες ήταν οι ραδιοφωνικές του συμμετοχές.

Παράλληλα ο Νίκος Τζόγιας ασχολήθηκε και με τη ζωγραφική όπου πίνακές του είχε παρουσιάσει σε αρκετές εκθέσεις όπως στην Έκθεση ζωγράφων ηθοποιών στη Γκαλερί «Ροτόντα».

Ο Νίκος Τζόγιας πέθανε στην Αθήνα της οποίας και ήταν μόνιμος κάτοικος την 1η Απριλίου του 1996.



ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ ΜΑΡΙΚΑ

Γεννήθηκε στις 3 Μαΐου 1887 στην Αθήνα. Ήταν κόρη της ηθοποιού Ελένης και του Δημήτρη Κοτοπούλη.

Εμφανίστηκε στη σκηνή βρέφος σε περιοδεία των γονέων της στο έργο "Ο αμαξάς των Άλπεων". Διακρίθηκε περισσότερο ως τραγωδός στα έργα ξένων κι Ελλήνων κλασικών συγγραφέων.

Επίσης η ερμηνεία από την Κοτοπούλη των σύγχρονων συγγραφέων θεωρείται ανεπανάληπτη. Λέγεται πως η Μαρίκα Κοτοπούλη δε διακρινόταν για την εξωτερική της εμφάνιση, ωστόσο πάνω στη σκηνή ήταν τόσο δυνατή η ταύτισή της με τους ρόλους της, που την μετέβαλλαν σε καλλονή και γοήτευε και τους πιο δύσκολους θεατές της.

Η προσφορά της στη σκηνική κληρονομιά είναι τεράστια και για πολύ θα αποτελεί παράδειγμα μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας.

Εκτός από το θέατρο, η Κοτοπούλη έπαιξε και στον κινηματογράφο, στην ελληνοτουρκική παραγωγή Κακός δρόμος (1933), βασισμένη σε μυθιστόρημα του Γρηγορίου Ξενόπουλου.

Η Μαρίκα Κοτοπούλη πέθανε στις 3 Σεπτεμβρίου 1954. Άλλες πηγές αναφέρουν ως ημερομηνία θανάτου την 11 Σεπτεμβρίου 1954.
Στην Αθήνα υπάρχει και το "Μουσείο Μαρίκας Κοτοπούλη" το οποίο βρίσκεται στην οδό Αλέξανδρου Παναγούλη στο Δήμο Ζωγράφου.



ΣΟΥΓΚΛΑΚΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Ο Απόστολος Σουγκλάκος από πολύ μικρός ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο και την πάλη, στην οποία και αφοσιώθηκε.

Τη δεκαετία του '80 κυριάρχησε στα ρινγκ, ενώ κατά διαστήματα εμφανίστηκε σε κινηματογραφικές ταινίες και σε τηλεοπτικές εκπομπές. Περιστασιακά ασχολήθηκε και με τη δισκογραφία.

Υπήρξε ο βασικός εμψυχωτής του Φεστιβάλ Cult Ελληνικού Κινηματογράφου στον συναυλιακό χώρο Gagarin 205. "Η μοναδική φορά που στενοχώρησε άνθρωπο, είναι τώρα με τον θάνατό του», δήλωσε ο σκηνοθέτης Νίκος Τριανταφυλλίδης για την απώλεια του 57χρονου παλαιστή-ηθοποιού Απόστολου Σουγκλάκου που επί τρεις δεκαετίες στάθηκε από τις αγαπημένες και καλτ μορφές του ελληνικού θεάματος.

Ήταν ένα αυτοδημιούργητο λαϊκό παιδί με χρυσή καρδιά που ποτέ δεν ξεστόμισε κακία για κανέναν και είχε μεγάλο πάθος για την πάλη και τον κινηματογράφο», ανέφερε ο Νίκος Τριανταφυλλίδης για τον Σουγκλάκο, που είχε εμφανιστεί σε δύο ταινίες του («Ράδιο Μόσχα», «Μαύρο γάλα») και ετοιμαζόταν να παίξει στην τρίτη που ετοιμάζει ο σκηνοθέτης με τίτλο «Αισθηματίες» (όπου θα ερμήνευε έναν από τους... αισθηματίες του τίτλου)!

Ως γνωστόν ο Απόστολος Σουγκλάκος ήταν ηγετική μορφή του «Καλτ φεστιβάλ» που οργανώνει επί τέσσερα χρόνια ο Νίκος Τριανταφυλλίδης. Τελευταία κινηματογραφική εμφάνισή του ήταν στην ψηφιακή ταινία «Η επιστροφή των καθαρμάτων» του Φωκίωνα Μπόγρη.

Τον Αύγουστο του 2006 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο στη Ρόδο, όπου βρισκόταν για επαγγελματικούς λόγους και το διάστημα αυτό ήταν σε κώμα στο νοσοκομείο.

Πέθανε έπειτα από δύο εβδομάδες, στις 5 Σεπτεμβρίου του 2006, σε ηλικία 56 ετών.Κηδεύτηκε στο Γ΄Νεκροταφείο και είχε 3 παιδιά.



ΛΙΒΑΝΟΥ ΜΠΕΤΥ


Γεννήθηκε στην Αθήνα. Το πραγματικό της όνομα είναι Μπέτυ Τράτα.
Είναι σύζυγος του σκηνοθέτη Γιώργου Πανουσόπουλου μητέρα της ηθοποιού Μαργαρίτας Πανουσοπούλου.










ΚΑΤΣΕΛΗ ΝΟΡΑ


Γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1946.
Κόρη της ηθοποιού Αλέκας Κατσέλη και του σκηνοθέτη Πέλου Κατσέλη και αδελφή της πολιτικού και οικονομολόγου Λούκας Κατσέλη. Ασχολήθηκε για πολλά χρόνια με την πολιτική και υπήρξε βουλευτής εκλεγόμενη στην Β΄Αθήνας. Εδώ και αρκετό καιρό εγκατέλειψε τα "κοινά'' και εμφανίζεται σε παραστάσεις στο θέατρο.







ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ ΕΡΡΙΚΟΣ


Ο Ερρίκος Κονταρίνης (1906 - 11 Σεπτεμβρίου 1971) ήταν Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου.

Γεννήθηκε στην Βράιλα της Ρουμανίας. Σπούδασε στην Βασιλική Σχολή Θεάτρου και πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση με τον Θίασο Βεάκη (1928).

Πήρε μέρος σε πολλές περιοδείες, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε χώρες του εξωτερικού. Ήταν σύζυγος της Μαρίκας Νέζερ, την οποία έκλεψε για να την παντρευτεί.

Πέθανε από θρόμβωση το 1971, σε ηλικία 64 ετών. Κηδεύτηκε στο το Α΄ Νεκροταφείο στις 12 Σεπτεμβρίου 1971.


ΚΟΥΡΟΣ ΝΙΚΟΣ


Ο Νίκος Κούρος είναι Έλληνας ηθοποιός. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πιάνο και τραγούδι στο "Ωδείο Αθηνών" και θέατρο στη δραματική σχολή του "Ελληνικού Ωδείου".

Στο θέατρο εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1957 με το θίασο Άννας Λώρη - Άλκη Παπά (θέατρο "Διονύσια", Καλλιθέα).

Μέλος του θεάτρου Τέχνης - Καρόλου Κουν για αρκετά χρόνια, μεταπηδά αργότερα σε άλλους θιάσους.

Εκτός από το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, εθήτευσε ως εκφωνητής θεατρικών και λογοτεχνικών εκπομπών και πολιτικός σχολιαστής στο Ελληνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (1954-1957), ενώ ασχολήθηκε με τη σκηνοθεσία και τη λογοτεχνία.



ΑΤΖΟΛΕΤΑΚΗ ΓΩΓΩ

Γέννημα θρέμμα της Κρήτης η Γωγώ Ατζολετάκη, πρωτοβλέπει το φως στη Σητεία στις 30 Σεπτεμβρίου 1954, όπου και τελειώνει το Δημοτικό. Μια μετάθεση του γυμνασιάρχη πατέρα της τη φέρνει στο Ρέθυμνο και στη συνέχεια μια καινούρια μετάθεση την οδηγεί στην πρωτεύουσα.

Στην Αθήνα τελειώνει το παλιό εξατάξιο Γυμνάσιο και αμέσως μετά σπουδάζει θέατρο στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη.

Το 1971 εκλέχτηκε Σταρ Ελλάς .Στο θεατρικό χώρο κινείται από το 1973 γόνιμα και δημιουργικά, άλλοτε σε συνεργασία με άλλους παραγωγούς και άλλοτε σαν θιασάρχης σε δικές της παραγωγές, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα ρεπερτορίου που εκτείνεται από την αρχαία ελληνική τραγωδία μέχρι την επιθεώρηση.

Παράλληλα με το θέατρο καταθέτει το καλλιτεχνικό της «παρόν» στην τηλεόραση με σειρές που «έγραψαν» ιδιαίτερα στην εποχή τους, στον κινηματογράφο, καθώς και στο ραδιόφωνο ως κειμενογράφος και παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών.

Τη διετία 1987-1988 συνεργάζεται ως αρθρογράφος-σχολιογράφος με τις εφημερίδες Εβδόμη και Κυριακάτικη Ακρόπολη και το 1990 εκδίδεται από τις εκδόσεις Σμυρνιωτάκη το πρώτο της βιβλίο με τίτλο Προσωπική Απόδραση (χρονογραφήματα).

Το 1999 η Εμπειρία Εκδοτική εκδίδει το δεύτερο βιβλίο της με τίτλο Ηθοποιός, Σκιά και Φως (εγχειρίδιο για υποψήφιους και νέους ηθοποιούς).

Ζει στην Αθήνα. Είναι παντρεμένη με το δημοσιογράφο και καθηγητή Πανεπιστημίου Στέλιο Συρμόγλου και έχει μια κόρη, τη Θεοδώρα.




ΦΩΤΙΟΥ ΕΛΛΗ

Η Έλλη (Ευαγγελία) Φωτίου, του Φωτίου, είναι Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, σύζυγος του επίσης ηθοποιού Στέφανου Ληναίου.

Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 30 Σεπτεμβρίου 1939. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1962.

Έχει εμφανισθεί σε πλήθος θεατρικών, κινηματογραφικών, ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών έργων. Είναι μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου.

Έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα στα Φεστιβάλ Κινηματογράφου στις Κάννες (1965), στο Βερολίνο (1966) και στη Μόσχα (1966).

Επίσης το 1966 πήρε το Α΄ Βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για το έργο "Επιστροφή".




ΔΑΔΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΣ


Γεννήθηκε στις 07 Οκτωβρίου 1944 και είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Μαίρη Ευαγγέλου













ΓΚΟΛΦΗΣ ΑΛΕΞΗΣ

Ο Αλέξης Γκόλφης έγινε γνωστός στο ευρύ τηλεοπτικό κοινό από το ρόλο του Μανωλιού στη σειρά "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται ", στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Τα τελευταία χρόνια κυκλοφορούσε παραπαίοντας στο κέντρο της Αθήνας.

Έκανε τα πρώτα του βήματα στον κινηματογράφο, παίζοντας πολύ μικρούς ρόλους σε ταινίες του Θανάση Βέγγου, με το όνομα "Άλεξ Γκόλφης" στους τίτλους.

Η μεγάλη του στιγμή ήταν στην τηλεόραση, όταν ο σκηνοθέτης Βασίλης Γεωργιάδης του ανέθεσε το ρόλο του Μανωλιού- Χριστού στη συγκλονιστική σειρά από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη, το 1975-76.

Εκτός από αυτή τη σειρά όμως, συμμετείχε και σε πολλές άλλες παραγωγές της ελληνικής τηλεόρασης που σημείωσαν τεράστια επιτυχία, όπως "Λόγω Τιμής" και "Η Απόδραση" 1996.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν πολύ δύσκολα και ο ηθοποιός έπαιρνε για χρόνια ουσίες.

Ο Αλέξης Γκόλφης είχε παραδεχθεί ο ίδιος ότι ο κόσμος τον αναγνώριζε συχνά στο δρόμο τον σταματούσε , βλέποντας στο πρόσωπό του εκείνο του Χριστού.

Η τελευταία του εμφάνιση ήταν σε μεσημεριανή εκπομπή όπου μιλούσε, με αξιοπρέπεια, για το δράμα που ζούσε. Πέθανε το 2007 σε ηλικία 59 ετών, μόνος και αβοήθητος.

Ο θάνατός του αποκαλύφθηκε έπειτα από δύο μήνες, στις 9 Οκτωβρίου 2007. Από τον Αύγουστο του 2007 ο Γκόλφης βρισκόταν στο νεκροτομείο και κανείς δεν τον είχε αναζητήσει.

Μόλις το μεσημέρι της 9ης Οκτωβρίου αποκαλύφθηκε ότι ο άτυχος ηθοποιός άφησε την τελευταία του πνοή στα μέσα Αυγούστου. Ζούσε, άστεγος και ρακοσυλλέκτης, στην πλατεία Κολιάτσου.

Η ΕΡΤ, τιμώντας την προσφορά του καλλιτέχνη και παλαιού συνεργάτη της, αποφάσισε να γίνει η κηδεία του με δαπάνη της. Η ταφή έγινε στις 11 Οκτωβρίου 2007 στο Νεκροταφείο Ζωγράφου.




ΜΠΑΚΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

Γεννήθηκε το 1926 στην Καλαμάτα.Τελείωσε την Δραματική Σχολή του «Θεάτρου Τέχνης» και υπήρξε βασικό ιδρυτικό στέλεχός του στο υπόγειο του Ορφέα.

Συνεργάστηκε με τον Κάρολο Κουν ως βασικό στέλεχος, ερμηνεύοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους στα έργα που ανέβασε το «Θέατρο Τέχνης».

Δίδαξε στις δραματικές σχολές του «Θεάτρου Τέχνης» και του Εθνικού Θεάτρου, υποκριτική και αυτοσχεδιασμό.Στο αποκαλούμενο Ελεύθερο Θέατρο, συνεργάστηκε με τους θιάσους των: Κατερίνας, Λαμπέτη, Φέρτη, Καρρά, Μιχαλακόπουλου, Καρακατσάνη, Μυλωνά και το Θέατρο Εξαρχείων.

Έχει σκηνοθετήσει συνολικά πάνω από 200 θεατρικά έργα, όλων των θεατρικών ειδών. Ειδικότερα έχει σκηνοθετήσει έργα όλων των τραγικών συγγραφέων, Αισχύλου, Σοφοκλή, Ευριπίδη και σχεδόν όλα τα έργα του Αριστοφάνη.

Έχει ανεβάσει πάνω από 20 έργα στην Επίδαυρο και το Ηρώδειο. Επίσης, έχει σκηνοθετήσει έργα των Σαίξπηρ, Μολιέρου, Γκόγκολ, Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Τσέχωφ, Γκόρκυ, Πιραντέλο, Μπρεχτ, Λόρκα, Ο'Κέϊζι, Ιονέσκο, Μίλλερ, Ουϊλιαμς, Πίντερ καθώς και των Χουρμούζη, Φώσκολου κλπ.

Είχε μακρόχρονη συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο και το Κ.Θ.Β.Ε και έχει συνεργαστεί με όλα τα Δημοτικά Θέατρα, πολλά από τα οποία έχουν ξεκινήσει την δραστηριότητά τους με δικές του παραστάσεις.

Πέθανε στις 16 Δεκενβρίου 2003 μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο στον «Ευαγγελισμό» και κηδεύτηκε στο Α’ νεκροταφείο Αθηνών με δαπάνη του υπουργείου πολιτισμού. Ήταν παντρεμένος μα την επισης ηθοποιό Άννα Βενέτη.




ΚΑΤΣΕΛΗ ΑΛΕΚΑ

Η Αλέκα Κατσέλη, υπήρξε σπουδαία δραματική Ελληνίδα ηθοποιός και διπλωματούχος καλλιτέχνης του χορού.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 19 Οκτωβρίου 1917. Στη θεατρική σκηνή εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στο Θέατρο Τέχνης το 1942, στη διάρκεια της κατοχής.

Μετά την απελευθέρωση, και μετά από μια σειρά επιτυχιών της προσλήφθηκε το 1945 στο Εθνικό Θέατρο από την σκηνή του οποίου και έκανε την πρώτη της εμφάνιση ως Πόρτσια στο έργο «Έμπορος της Βενετίας» του Σαίξπηρ σε διδασκαλία του λίγο αργότερα συζύγου της σκηνοθέτη Πέλου Κατσέλη.

Μετά διετία αποχωρώντας από το Εθνικό εμφανίσθηκε ως πρωταγωνίστρια της δραματικής σκηνής σε διάφορα δραματικά έργα άλλων θιάσων.

Το 1950 επαναπροσλήφθηκε στο Εθνικό θέατρο εμφανιζόμενη σε βασικούς ρόλους της «Αγίας Ιωάννας» του Μπέρναρ Σω και των «Τριών κόσμων» του Διονυσίου Ρώμα. Παράλληλα πρωταγωνίστησε στη κινηματογραφική ταινία «Λύκαινα» και έλαβε μέρος στα χοροδράματα «Μαρσύας» και «Μορφές μιας γυναίκας» του Ελληνικού Χοροδράματος του Μάνου Χατζιδάκι (1949), συνεχίζοντας μια πλούσια θεατρική καριέρα με αποκορύφωση το 1986 όπου πρωταγωνιστεί στο έργο «Το σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα» του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα.

Επίσης και στον ελληνικό κινηματογράφο στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο η συμμετοχή της υπήρξε αξιόλογη.

Πεθανε στις 11 Σεπτεμβρίου 1994.




ΝΤΙΡΙΝΤΑΟΥΑ ΚΑΙΤΗ

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1920 και έκανε σπουδές Χορού στις σχολές Μοριάνοβ και Ζουρούδη. Το πραγματικό της ονοματεπώνυμο ήταν Αικατερίνη Οικονόμου.

Εργάστηκε αρχικά στην περίφημη "Μάντρα" του Αττίκ και στη συνέχεια στο Θίασο του Μακέδου, ως τα πρώτα χρόνια της Κατοχής.

Το Ντιριντάουα ήταν καλλιτεχνικό ψευδώνυμο που θυμίζει την ομώνυμη πόλη της Αιθιοπίας. Υπήρξε αγωνίστρια στο ΕΑΜ.

Καταδικάστηκε από τους Γερμανούς σε φυλάκιση 3 ετών . Για τη συμμετοχή της στην Αντίσταση εξορίστηκε μαζί με άλλους αντιστασιακούς στη Μακρόνησο, μετά στη Χίο και έπειτα στο Τρίκερι.

Έπαιζε στο θέατρο ως το 1966. Πέθανε από ανακοπή της καρδιάς, σχεδόν ξεχασμένη, στις 9 Φεβρουαρίου του 1996, σε ηλικία 75 ετών




ΜΙΝΩΤΗΣ ΑΛΕΞΗΣ

Γεννήθηκε στα Χανιά στις 8 Αυγούστου 1898. Το πραγματικό του όνομα ήταν Αλέξης Μινωτάκης. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στο γυμνάσιο διορίστηκε υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα Χανίων. Το 1921 ήλθε στην Αθήνα και άρχισε ως ερασιτέχνης ηθοποιός να εμφανίζεται "επί σκηνής" με διάφορα θεατρικά συγκροτήματα - θιάσους.

Αργότερα όμως επιδόθηκε ως επαγγελματίας ηθοποιός λαμβάνοντας μέρος και σε επαρχιακές θεατρικές περιοδείες με τους θιάσους Βεάκη και Νέζερ παρουσιάζοντας τον "Οιδίποδα τύραννο". Προκειμένου εν τω μεταξύ ν΄ αντιμετωπίσει τις οικογενειακές αντιρρήσεις για το επάγγελμα που είχε διαλέξει αναγκάσθηκε να κόψει (περιορίσει) το επίθετό του, αν και αυτό δεν μείωσε τη ρήξη που είχε με τον πατέρα του για πολλά χρόνια.

Βραδύτερα προσλήφθηκε από τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη με το θίασο της οποίας και σημείωσε το 1925 τη πρώτη του μεγάλη επιτυχία στο έργο του Αρτζιμπάσεφ "Πόλεμος" που υποδυόταν το ρόλο του βιολιστή, έτσι δεν άργησε αν και αυτοδίδακτος ν΄ αναγνωρισθεί η εξέχουσα καλλιτεχνική μορφή του μεταξύ των Ελλήνων πρωταγωνιστών της δραματικής σκηνής.

Ιστορικής επιτυχίας θεωρήθηκαν οι παραστάσεις του στο πρωτοποριακό τότε συγκρότημα της "Ελεύθερης Σκηνής" το 1930. Στη συνέχεια αναγνωρίσθηκε από τους καλύτερους πρωταγωνιστές του Εθνικού Θεάτρου, στις παραστάσεις του οποίου στην Αγγλία (1939) με τον "Άμλετ" του Σαίξπηρ κρίθηκε από τους Άγγλους κριτικούς ως Παγκόσμιος καλύτερος Άμλετ των τελευταίων 50 ετών.

Ο Αλέξης Μινωτής υποδύθηκε σχεδόν όλους τους ρόλους σε όλα τα θεατρικά είδη, από φάρσες μέχρι μελοδράματα (όπερες) και από κωμωδία μέχρι τραγωδία, δημιουργώντας μια καριέρα διεθνούς ακτινοβολίας. Κυριότεροι δημιουργικοί ρόλοι του Αλέξη Μινωτή ήταν στους πρωταγωνιστικούς ρόλους των έργων: "Ιούλιος Καίσαρ" και "Άμλετ" του Σαίξπηρ, "Δον Κάρλος" του Σίλλερ, "Ιβάν ο τρομερός", "Πέερ Γκυντ", "Μάκβεθ", "Βασιλιάς Ληρ", "Βρυκόλακες" κ.ά.

Το 1940 παντρεύτηκε την Κατίνα Παξινού και μαζί εμφανίζονταν στο Βασιλικό Θέατρο που δημιούργησαν. Στη περίοδο όμως της κατοχής στην Ελλάδα (1941) ο Αλέξης Μινωτής κατέφυγε στις ΗΠΑ.

Το 1946 ο Μινωτής εισήλθε στο Χόλυγουντ και έλαβε μέρος στη κινηματογραφική ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ "Notorious" μαζί με τον Κάρι Γκραντ και την Ίνγκριντ Μπέργκμαν. Την ίδια χρονιά συμμετείχε ακόμη στη ταινία "Chase" μαζί με την Μισέλ Μοργκάν. Από εκεί το 1952 προσκλήθηκε από το Εθνικό Θέατρο στην Αθήνα (μαζί με την Κατίνα Παξινού) για έκτακτες εμφανίσεις σε αρχαία δράματα και στους "Βρυκόλακες" του Ίψεν.

Τότε ανταποκρινόμενος στο αίτημα της Βασίλισσας Φρειδερίκης για γύρισμα χολιγουντιανής ταινίας στην Ελλάδα συμμετείχε στο "Παιδί και το Δελφίνι" με την Σοφία Λόρεν που γυρίστηκε στην Ύδρα.

Το ίδιο έτος μετά τις παραστάσεις στην Ελλάδα συμμετείχε στις παραστάσεις αρχαίων δραμάτων του Εθνικού Θεάτρου στη Νέα Υόρκη. Στις παραστάσεις εκείνες ο "Οιδίπους Τύραννος" του Σοφοκλή ανεβάστηκε με δική του σκηνοθεσία.

Επίσης σκηνοθέτησε στη συνέχεια τις τραγωδίες "Εκάβη" και "Μήδεια" του Ευριπίδη στις οποίες και πρωταγωνίστησε η Κατίνα Παξινού καθώς και τις τραγωδίες "Αντιγόνη" και "Οιδίπους επί Κολονώ" που πρωταγωνιστούσε ο ίδιος.

Το 1958 ανέβασε στην Αμερική (Dallas Civil Opera) και στο Κόβεντ Γκάρντεν στο Λονδίνο την όπερα του Κερουμπίνι "Μήδεια" με πρωταγωνίστρια την Μαρία Κάλλας.

Η παράσταση εκείνη κρίθηκε ως βάση υψηλού υποδείγματος σύγχρονης σκηνοθεσίας μελλοδράματος (όπερας). Επίσης εμφανίσθηκε και στο Μπροντγουέι στην "Ηλέκτρα" με την Μαρίκα Κοτοπούλη.

Ο Αλέξης Μινωτής είχε επίσης λάβει μέρος και στη ξένη κινηματογραφική επιτυχία "Γη των Φαραώ" με την Τζόαν Κόλινς.

Πέθανε στην Αθήνα στις 11 Νοεμβρίου 1990 μένοντας πιστός στη μνήμη της συζύγου του Κατίνας Παξινού μέχρι τον θάνατό του.




ΜΑΔΡΑΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ

Ο Αχιλλέας Μαδράς (1875- 29 Νοεμβρίου 1972) ήταν ηθοποιός και σκηνοθέτης του κινηματογράφου, γνωστός με το Καλλιτεχνικό όνομα Άλκης Ακύλας.

Τα πρώτα του βήματα ως ηθοποιός τα έκανε με το θίασο της Σάρας Μπερνάρ το 1900 στο Παρίσι και υπήρξε από τους πρώτους ηθοποιούς που εμφανίστηκαν στον κινηματογράφο στις πρώτες γαλλικές ταινίες (1904). Υπήρξε επίσης ο δημιουργός της ελληνικής ταινίας με τον τίτλο Τσιγγάνα (1923).

Έγινε δημοφιλής στην Ελλάδα και απέκτησε ευρύτερη φήμη από τις σκηνές που γύρισε με θέμα τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας του 1922. Άλλες σημαντικές ταινίες που γύρισε ο Μαδράς είναι η Μαρία η Πενταγιώτισσα (1928) και Ο Μάγος της Αθήνας (1930). Εργάστηκε επίσης στις ΗΠΑ και στον Καναδά τις δεκαετίες του ' 20 και του ' 30.





ΓΙΑΝΝΑΤΟΣ ΜΙΧΑΛΗΣ

Ο ηθοποιός Μιχάλης Γιαννάτος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη.
Το 1965,πήγε στη Δραματική Σχολή του Ντίνου Δημόπουλου.

H πρώτη επαγγελματική του εμφάνιση ήταν στην ταινία «Οι στιγματισμένοι», του Γιώργου Ζερβουλάκου, με βοηθό τον Βαγγέλη Σερντάρη και πρωταγωνιστές τους Φούντα και Κοντού.

Μαθητής ακόμα, έπαιξε με τον Κατράκη στο θεατρικό «Καπετάν Μιχάλης». Στο εξωτερικό δεν περνά απαρατήρητος. Το πιστοποιούν και οι 27 ξένες κινηματογραφικές παραγωγές στις οποίες έχει παίξει. Όπως το "Εξπρές του Μεσονυκτίου", "Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι", "Μόναχο", κ.α. Μιλάει πέντε γλώσσες.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος τον έχει επιλέξει σε όλες τις ταινίες του. Έπαιξε στην «Πολίτικη κουζίνα» τού Μπουλμέτη, στην ευρωπαϊκή συμπαραγωγή «Ο τελευταίος άρχοντας των Βαλκανίων» και εν ολίγοις σε 27 ταινίες του εξωτερικού, σε συνολικά 100 ταινίες (ελληνικές και ξένες) και κάπου 100 σειρές.




ΜΟΥΣΟΥΡΗΣ ΚΩΣΤΑΣ

Ο Κώστας Μουσούρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1903. Αποφοίτησε της Σχολής της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων. Προσλήφθηκε από ηλικίας 15 ετών στο θίασο της ίδιας Εταιρείας. Πρωτοεμφανίσθηκε στη θεατρική σκηνή τον Μάιο του 1919.

Η κύρια όμως θεατρική του σταδιοδρομία άρχισε πέντε χρόνια μετά τον Μάιο του 1924 όταν σε συνεργασία με νέους ηθοποιούς ίδρυσε τον "Θίασο των Νέων" που στεγάσθηκε σε μικρό συνοικιακό θέατρο του Παγκρατίου (Αθήνα).

Το 1925 ο Κ. Μουσούρης προσλαμβάνεται από τον Σπύρο Μελά ως πρωταγωνιστής στο Θέατρο Τέχνης. Ο Χειμώνας του 1927 βρίσκει τον Μουσούρη πρωταγωνιστή στο θίασο της Κυβέλης μέχρι και το τέλος του 1928. Το 1929 με την Αλίκη Θεοδωρίδου ιδρύει ίδιο θίασο (Μουσούρη - Θεοδωρίδου) απ΄ όπου και αρχίζει να χρονολογείται η πλούσια και πολύμορφη θεατρική δράση του τόσο ως θιασάρχης όσο και ως σκηνοθέτης.

Εμφανίσθηκε με το θίασό του σχεδόν σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδος ενώ κατ΄ επανάληψη επισκέφθηκε ελληνικές παροικίες της Αιγύπτου (Κάιρο, Αλεξάνδρεια), Τουρκίας (Κωνσταντινούπολη) αλλά και της Αιθιοπίας και του Σουδάν.

Ο Κώστας Μουσούρης ασχολήθηκε επίσης και με την ποίηση και τη πεζογραφία δημοσιεύοντας πλείστα των έργων του καθώς μελέτες άρθρα και διηγήματα σε διάφορα έντυπα. Στη δεκαετία του '50 υπήρξε Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Ελεύθερου Θεάτρου. Τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις και παράσημα.

Συμπρωταγωνίστριές του μετά το 1949, κατά χρονολογική σειρά, υπήρξαν και οι Έλλη Λαμπέτη, Ελένη Χατζηαργύρη, Τζένη Καρέζη, Bάσω Μανωλίδου, Αντιγόνη Βαλάκου, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Αλεξάνδρα Λαδικού και Τζένη Ρουσσέα.

Πέθανε στις 7 Δεκεμβρίου 1976 σε ηλικία 73 ετών αφήνοντας μια πλούσια καλλιτεχνική παρακαταθήκη στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου. Κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο.




ΝΟΝΙΚΑ ΓΑΛΗΝΕΑ

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1938.
H Νόνικα Γαληνέα, κόρη καλής οικογενείας, γεννήθηκε στην Ελλάδα μα σπούδασε και έζησε για αρκετό καιρό σε αρκετές χώρες της Ευρώπης.

Παντρεμένη, έδωσε εξετάσεις στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Ο Κάρολος Κούν μαγεύτηκε από τη νέα ηθοποιό και από τον πρώτο μήνα την είχε πάρει κοντά του στις πρόβες.

Η πορεία της στο θέατρο ξεκίνησε με το έργο του Αριστοφάνη "Όρνιθες", με μουσική του Μάνου Χατζιδάκη και κοστούμια του Γιάννη Τσαρούχη. Μετά την αποχώρησή της από το Θέατρο Τέχνης, ο Δημήτρης Μυράτ της πρότεινε πρωταγωνιστικό ρόλο στη "Σκιά" του Νικοντέμι.

Η μεγάλη επιτυχία ήταν το διαβατήριο για τη μετέπειτα πορεία της. Τέσσερα χρόνια μετά ήταν πρωταγωνίστρια του θιάσου Αλεξανδράκης-Γαληνέα στο θέατρο Διονύσια της οδού Αμερικής.

Η γνωριμία του Αλέκου Αλεξανδράκη και της Νόνικας Γαληνέα έφερε, πέρα από έναν μεγάλο έρωτα, σπουδαία δείγματα θεάτρου που αγαπήθηκαν από το αθηναϊκό κοινό.

Εκτός από τη μακρόχρονη θητεία της στο θέατρο στην Ελλάδα, έχει εμφανιστεί σε ιστορικά θέατρα του εξωτερικού, όπως στο Λονδίνο, με μεγάλη επιτυχία. Κόρη της είναι η ηθοποιός, Αριέττα Μουτούση.




ΜΑΤΙΝΑ ΚΑΡΡΑ


Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1944. Έχει ''δανείσει'' τη φωνή της σε πολλούς ήρωες κινουμένων σχεδίων που έχει προβάλει η τηλεόραση, όπως ''Κάντυ-Κάντυ'', ''Dragon Ball'' κλπ και έχει λάβει μέρος ως αφηγήτρια σε πάρα πολλά παιδικά παραμύθια, βιβλία, παιδικές ιστορίες και σε DVD. Επίσης έχει λάβει μέρος σε πολλές παιδικές σειρές του ραδιοφώνου όπως και σε παιδικές παραστάσεις στο θέατρο.












ΒΕΝΙΕΡΗΣ ΜΑΝΟΣ

Γεννήθηκε στη Νίκαια του Πειραιά. Σπούδασε στις Δραματικές Σχολές του Ωδείου Αθηνών και του Πειραϊκού Συνδέσμου. Τριάντα χρόνια στο χώρο του θεάτρου σαν συγγραφέας, ηθοποιός και σκηνοθέτης.

Διδάσκει στη δραματική σχολή της Μαίρης Βογιατζή-Τράγκα, Ιστορία Θεάτρου, Δραματολογία και Ιστορία Νεοελληνικής Λογοτεχνίας.

Έχει γράψει πολλά θεατρικά έργα για παιδιά που παίχτηκαν στο θέατρο και στο κρατικό ραδιόφωνο.

Βραβεύτηκε το 1983 στον Κρατικό Διαγωνισμό Θεάτρου του Υπουργείου Πολιτισμού, για το θεατρικό έργο "Σκέπασε Μάνα Σκέπασε".

Το έργο έχει τυπωθεί σε βιβλίο από τις εκδόσεις Δωδώνη. Ακόμη, βράβευση και έκδοση του θεατρικού Μονόπρακτου "Οι Παλιατσούρες", από τις εκδόσεις Κάλβος, το 1970. Συνεργάζεται με διάφορα περιοδικά, γράφοντας χρονογράφημα και εύθυμα διηγήματα.





ΠΑΞΙΝΟΥ ΚΑΤΙΝΑ

Η Κατίνα Παξινού υπήρξε η πρώτη ελληνίδα ηθοποιός που κατάφερε να σταθεί στο Χόλιγουντ και μάλιστα με δικούς της όρους, να διαπρέψει θεατρικά και κινηματογραφικά στην Ευρώπη, να ξεχωρίσει ως τραγωδός παγκοσμίου βεληνεκούς.

Γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου του 1900 στον Πειραιά. Σπούδασε στο Ωδείο της Γενεύης, καθώς και σε σχολές του Βερολίνου και της Βιέννης. Πρωτοεμφανίστηκε στη Σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά ως ηθοποιός του λυρικού θεάτρου, στην όπερα «Αδελφή Βεατρίκη» του Δημήτρη Μητρόπουλου.

Το 1928, εμφανίζεται για πρώτη φορά στο θέατρο πρόζας ως μέλος του θιάσου της Μαρίκας Κοτοπούλη, παίζοντας στο έργο του Ανρί Μπατάιγ «Γυμνή Γυναίκα». Το 1931, προσχωρεί μαζί με τον Αλέξη Μινωτή, στον Συνεταιρικό Θίασο του Αιμίλιου Βεάκη, που παρουσιάζει σημαντικά έργα του διεθνούς ρεπερτορίου, όπως: «Πόθοι κάτω από τις λεύκες» του Ευγένιου Ο' Νιλ, «Ο Πατέρας του Αυγούστου» του Στρίντμπεργκ, «Ο θείος Βάνιας» του Τσέχωφ.

Από το 1932 έως το 1940, εμφανίζεται στο Εθνικό Θέατρο, όπου ερμηνεύει ρόλους που την καταξιώνουν ως κορυφαία ηθοποιό της ελληνικής σκηνής. Με τη Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου θα εμφανιστεί στο Λονδίνο, τη Φρανκφούρτη και το Βερολίνο, ερμηνεύοντας το ρόλο της Ηλέκτρας στο ομώνυμο έργο του Σοφοκλή, την Γερτρούδη στον «Άμλετ» του Σαίξπηρ, την Κυρία Άλβινγκ στους «Βρικόλακες» του Ίψεν.

Την περίοδο του πολέμου εγκαθίσταται στις ΗΠΑ, όπου εμφανίζεται στο θέατρο Μπρόντγουεϊ και ερμηνεύει σπουδαίους ρόλους στον κινηματογράφο, με τους οποίους κερδίζει τη διεθνή αναγνώριση.

Το 1950 επιστρέφει στην Ελλάδα και εμφανίζεται πάλι μαζί με τον Αλέξη Μινωτή στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, με το οποίο περιοδεύει στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Ξαναπαίζει στη Νέα Υόρκη στο «Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» του Λόρκα, έργο που επαναλαμβάνει στην Αθήνα στο Θέατρο Κοτοπούλη.

Μετά το 1957, εμφανίζεται μόνιμα στη Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, ερμηνεύοντας έργα του αρχαίου Θεάτρου και του σύγχρονου διεθνούς ρεπερτορίου. Ανάμεσα σ' αυτά, η «Εκάβη», η «Μήδεια», οι «Φοίνισσες» και οι «Βάκχες» του Ευριπίδη, ο «Πατέρας» του Στρίντμπεργκ, «Η επίσκεψις της γηραιάς κυρίας» του Ντίρενματ, «Το Ταξίδι μακριάς μέρας μέσα στη νύχτα» του Ο' Νιλ, «Η τρελή του Σαγιό» του Ζαν Ζιροντού, ο «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ.

Το 1968 η Κατίνα Παξινού και ο Αλέξης Μινωτής, συγκροτούν θίασο που εμφανίζεται στο Θέατρο «Αυλαία» της Θεσσαλονίκης, και στο Θέατρο «Διάνα» της οδού Ιπποκράτους. Στο «Σινεάκ», το κινηματοθέατρο που αργότερα θα μετονομαστεί άστηκε σε «Θέατρο Παξινού», παίζει στα έργα «Η Ήρα και το παγώνι» του Σον Ο' Κέιζι, «Οι παλαιστές» του Στρατή Καρρά, οι «Βρικόλακες» του Ίψεν, «Ματωμένος Γάμος» του Λόρκα, ενώ την περίοδο 1971 - 1972 ερμηνεύει στο Θέατρο «Πάνθεον», την τελευταία μεγάλη επιτυχία της, ως «Μάνα Κουράγιο» στο ομώνυμο έργο του Μπέρτολντ Μπρεχτ.

Στις κινηματογραφικές επιλογές της υπήρξε εκλεκτική, εξ ου και οι μόλις 11 ταινίες της. Μεταξύ άλλων, συνεργάστηκε με τον Όρσον Ουέλς («Ο κύριος Αρκάντον», 1955), τον Λουκίνο Βισκόντι («Ο Ρόκο και τ' αδέλφια του», 1960) και φυσικά τον Σαμ Γουντ της «Καμπάνας», όπου έπαιξε τη δυναμική αντάρτισσα του ισπανικού εμφυλίου που μπορούσε να προβλέπει το μέλλον.

Για την ερμηνεία της στο έργο «Για ποιον χτυπά η καμπάνα», της απενεμήθη το 1944 το βραβείο Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου, ενώ το 1949 τιμήθηκε με το Βραβείο Κοκτώ στο Φεστιβάλ Μπιάριτς για την ερμηνεία της στην ταινία «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα».

Εκτός από τις αξέχαστες ερμηνείες της στο Θέατρο και τον κινηματογράφο, η Κατίνα Παξινού έκανε μεταφράσεις θεατρικών έργων του Ευγένιου Ο' Νιλ και έγραψε τη μουσική για την παράσταση «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή, που ανέβασε το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Φώτου Πολίτη το 1933 και σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή το 1952.

Παρασημοφορήθηκε με τον Χρυσό Ανώτερο Ταξιάρχη Γεωργίου Α' και με τον Ανώτερο Ταξιάρχη της Δυτικής Γερμανίας. Τιμήθηκε ακόμη με τον τίτλο της Αξιωματούχου Γραμμάτων και Τεχνών της Γαλλίας και με το Βραβείο «Ιζαμπέλλα Ντ' Εστέ».

Πέθανε στις 23 Φεβρουαρίου του 1973.




ΒΕΝΤΟΥΡΑΤΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ

Ηθοποιός, σκηνοθέτης, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας από τη Σμύρνη όπου γεννήθηκε το 1921.

Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και δραματική τέχνη στη σχολή του Κάρολου Κουν και στη Γαλλία.

Συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους και διάφορους ραδιοφωνικούς σταθμούς, ως εκφωνητής, συγγραφέας πολλών εκπομπών και ραδιοσκηνοθέτης.

Έγραψε ποιήμτα που δημοσιεύτηκαν σε λογοτεχνικά περιοδικά και θεατρικά έργα που μεταδόθηκαν από το ραδιόφωνο όπως "Κωνσταντίνος Παλαιολόγος" και άλλα. Συμμετείχε σε εννέα κινηματογραφικές ταινίες.




ΠΟΤΑΜΙΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Ο Δημήτρης Ποταμίτης, του Σωκράτη, (1945-2003) ήταν Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας και ποιητής.

Γεννήθηκε στη Λεμεσό Κύπρου τον Μάρτιο του 1945. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου με πρώτη συνεργασία με τον Αλέξη Σολομό.

Ως ηθοποιός είχε πρωταγωνιστήσει σε πολλά έργα μεγάλων συγγραφέων: Σοφοκλή, Αριστοφάνη, Μολιέρου, Μπρεχτ, Λόρκα, Ντοστογιέφσκι, Μαγιακόφσκι, Ουάιλντ, Μπρύχνερ κ.ά.

Έγραψε ποίηση «Συμπόσιο» 1964, «Κυπριάδα», «Δολοφονία των Αγγέλων» 1967, «Ο άλλος Δημήτριος» 1970, «Ένα δένδρο που νομίζει πως είναι πουλί» 1973, καθώς και θεατρικά έργα όπως «Πως φαγώθηκε η Κοκκινοσκουφίτσα» (με θίασο Ληναίου), «Οι τελευταίες περιπέτειες του Αδάμ και της Εύας» (θέατρο Έρευνας 1974) και ακόμη δοκίμια και μελέτες σε ελληνικά και ξένα περιοδικά.

Σκηνοθέτησε πολλά έργα στο Ελεύθερο Θέατρο. Υπήρξε ο ιδρυτής (1973), διευθυντής, πρωταγωνιστής και σκηνοθέτης του Θεάτρου Έρευνας στα Ιλίσια στο οποίο είχε δημιουργήσει και παιδική σκηνή που παρουσίαζε δικά του έργα.

Η σημαντικότερη ίσως επιτυχία του θεωρήθηκε η ερμηνεία του στον Άνθρωπο – Ελέφαντα. Χαρακτηρίστηκε ως «αιώνιος έφηβος». Ίσως ήταν ο πρώτος που τόλμησε να ανεβάσει θεατρικά έργα με ήρωες που είχαν ιδιαιτερότητες.

Ως σκηνοθέτης συνεργάσθηκε με το Εθνικό Θέατρο στη «Φάρμα των ζώων», στην παράσταση «Καμπαρέ» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, σε θερινή επιθεώρηση στο Δελφινάριο στον Πειραιά και στο «Αρμένικο φεγγάρι» του Βαγγέλη Λιβαδά.

Υπήρξε μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και της Πανελλήνιας Ένωσης Ελεύθερου Θεάτρου.

Πέθανε στις 26 Φεβρουαρίου του 2003 μετά από πολύμηνη μάχη με ανίατη ασθένεια.




ΒΑΦΙΑΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ

Γεννήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1918. Την περίοδο της Κατοχής έλαβε μέρος στην αντίσταση με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Στη συνέχεια σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Το 1946 γράφτηκε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Παρέμεινε στο Εθνικό δεκαπέντε χρόνια ως βασικό στέλεχος και ερμήνευσε πολλούς ρόλους.

Το 1965 αποχώρησε και συνεργάστηκε με την «Ελληνική Σκηνή» της Αννας Συνοδινού. Αργότερα επανήλθε στο Εθνικό και έμεινε μέχρι το 1979.Το

1960 ίδρυσε, μαζί με τη σύζυγό του Λίνα Κρασσά - Βαφιά, δραματική σχολή που λειτούργησε ώς το 1977. Δίδαξε υποκριτική στη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών, της οποίας ήταν και διευθυντής για ένα διάστημα.

Στην πορεία συνεργάστηκε με τους θιάσους Κατερίνας, Αννας Συνοδινού, Ελσας Βεργή, Αλέκου Αλεξανδράκη, Νίκου Χατζίσκου, Κωστή Μιχαηλίδη, Αλέξη Μινωτή.

Στο πλευρό του Μινωτή ήταν άλλωστε η τελευταία του θεατρική εμφάνιση, το 1986, στον «Οιδίποδα επί Κολωνώ».Εμφανίστηκε και στον κινηματογράφο. «Νησί των γενναίων», «Μπουμπουλίνα», «Γενναίοι του Βορρά», «Παπαφλέσσας», «Οχι», «Ενας νομοταγής πολίτης» είναι μερικές από τις ταινίες, ενώ το σενάριό του με τίτλο «Ραντεβού στη Βενετία» έγινε κινηματογραφική ταινία.

Τα τελευταία χρόνια ασχολήθηκε με τη θεατρική ζωή της Αρτας και σκηνοθετούσε παραστάσεις με ερασιτέχνες ηθοποιούς. Πέθανε στις 10 Αυγούστου 2007.




ΓΕΩΡΓΟΥΛΗ ΑΛΙΚΗ


Η ηθοποιός Αλίκη Γεωργούλη γεννήθηκε το 1933 και πέθανε από καρκίνο στην Αθήνα στις 25 Ιουλίου 1995. Έπαιξε στο σινεμά δίπλα στον Αλέκο Αλεξανδράκη κ.ά. Μέχρι λίγο καιρό πριν πεθάνει, έπαιζε στο θέατρο «Αποθήκη» στου Ψυρή. Κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη, στο νεκροταφείο Ζωγράφου.










ΠΑΠΑΝΙΚΑ ΚΑΙΤΗ

Η Καίτη Παπανίκα γεννήθηκε στη Νέα Φιλαδέλφεια το 1942. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού θεάτρου.

Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1964 στο έργο «Υπόγειο της Λέλας» του Β. Ιμπροχώρη. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με θιάσους γνωστών πρωταγωνιστών και διακρίθηκε στη πρόζα και την επιθεώρηση.

Στο σινεμά ξεκίνησε το 1963 με την ταινία «Μας κρύβουν τον Ήλιο». Μέχρι σήμερα έχει λάβει μέρος σε 43 ταινίες δράματα, κωμωδίες και περιπέτειες. Ανάμεσα σε αυτές «Χωρίσαμε ένα δειλινό (1966)», «Στα σύνορα της Προδοσίας(1968)», «η Αρχόντισσα του λιμανιού (1969)», «η Αριστοκράτισσα και ο Αλήτης (1970)», «Για μια χούφτα τουρίστριες(1971)», «Ο αντιφασίστας(1972)», «Ένας τρελός τρελός αεροπειρατής(1973)», «Αγώνας χωρίς τέλος (1979)»κ.α..

Έχει τιμηθεί με το κρατικό βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου το 1990 για την ερμηνεία της στην ταινία «Άντε Γεια» του Γ. Τσεμπερόπουλου.

Υπήρξε σύζυγος του Θ. Κατσαδράμη.



ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Ο Γιώργος Παπαζήσης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1938. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του «Ελληνικού Ωδείου» και στη Μουσική Σχολή του Μ. Θεοφανίδη.

Το 1961 έκανε ντεμπούτο στη σκηνή με το έργο των Τσιφόρου – Βασιλειάδη «Τα Κοκόρια των Δώδεκα». Γρήγορα καθιερώθηκε και διακρίθηκε στο μουσικό θέατρο.

Στο σινεμά ξεκίνησε το 1962 με την ταινία «Τέρμα τα Δίφραγκα». Μέχρι σήμερα έχει λάβει μέρος σε 36 ταινίες, κυρίως κωμωδίες και ειδικεύτηκε στο ρόλο του καλοκάγαθου Κρητικού με το όνομα Μανωλιός.

Μερικές από αυτές είναι «Το πιο λαμπρό μπουζούκι(1968)», «ο Στρατής Παραστράτησε(1969)», «Ένας τρελός γλεντζές(1970)», «ο Ακτύπητος χτυπήθηκε (1970)», «Έμπαινε Μανωλιό(1970)», «η Εφοπλιστίνα (1971)», «ο Μανωλιός ξαναχτυπά(1971)», «Αγάπησα μια πολυθρόνα (1971)», «ο Μανωλιός στην Ευρώπη(1971)», «Ένα αγόρι αλλιώτικο από τα άλλα (1971)», «Πίσω μου σε έχω σατανά(1971)», «ο Ερωτιάρης του γλυκού νερού(1972)», «Υβ, υβ ο άσσος της μπάλας(1972)», «ο Αντιφασίστας (1972)».

Ήταν παντρεμένος επί πολλά έτη με την ηθοποιό Τ. Στασινοπούλου.



ΦΛΩΡΕΤΑ ΖΑΝΝΑ


Η Φλωρέττα Ζάννα είναι Ελληνίδα ηθοποιός του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στην Μάνη. Υπήρξε δεύτερη σύζυγος του σκηνοθέτη Ντίνου Δημόπουλου, από το 1970 έως το 2003, μέχρι το θάνατο του τελευταίου. Διατηρούσε ρόλους σε πολλές ταινίες του και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά.









ΣΠΑΡΙΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

Ο Γιάννης Σπαρίδης (πραγματικό επώνυμο Σπανομαρίδης), ήταν λαϊκός κωμικός ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1898 και πέθανε στην Αθήνα το 1973.

Εργάστηκε κυρίως σε μουσικούς θιάσους και βαριετέ. Πρωτοεμφανίστηκε ως ερασιτέχνης ηθοποιός στο Τσιβρίν της Μικρασίας, με θίασο ψυχαγωγίας των στρατιωτών του Μικρασιατικού Πολέμου (1920-1922).

Πρώτος του ρόλος ήταν ο Μπαρμπα-Χρόνης στον Αγαπητικό της βοσκοπούλας του Δημήτρη Κορομηλά, με πρωταγωνιστή τον Κώστα Μουσούρη που έπαιξε το ρόλο του Λιάκου. Η φιλία του με το Μουσούρη τον έφερε το 1924, επαγγελματικά πια, στο "Θίασο Νέων" στο Παγκράτι. Τον ίδιο χρόνο έγινε μέλος του Σ.Ε.Η..

Το 1929 εμφανίστηκε στην επιθεώρηση "Λοβιτούρα" στο "Θέατρο Λαού" και από τότε παρέμεινε στο μουσικό θέατρο. Συνεργάστηκε επί σειρά ετών με το θεατρικό επιχειρηματία Ανδρέα Μακέδο, στο Θέατρο "Μοντιάλ". Συνεργαζόμενος με τον ίδιο επιχειρηματία έπαιξε το 1935 και στο Θέατρο "Αθήναιον" της οδού Πατησίων και λίγο αργότερα στο "Λυρικόν" .

Στο μεταξύ, είχε αρχίσει, στα τέλη της δεκαετία του '30, να εμφανίζεται και στο βαριετέ, όπου και καθιερώθηκε.

Κατά την περίοδο της Κατοχής ήταν οργανωμένος στο ΕΑΜ. Το 1948-49 συμμετείχε στο μουσικό θίασο Γιώργου Οικονομίδη-Φίλωνα Αρία, στο Θέατρο "Ριάλτο".

Τιμήθηκε από την Πολιτεία με τον Πολεμικό Σταυρό. Εμφανίστηκε και στον κινηματογράφο.
Συμμετείχε σε πολλές ταινίες και συνεργάστηκε και με το Θανάση Βέγγο. Μια από τις τελευταίες του ταινίες είναι το έργο "Δυο τρελοί και ο ατσίδας", το 1970.

Πέθανε το 1973.




ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ ΦΙΛΙΠΠΟΣ «Αγκόπ»

(Κων/πολις 1916 - Αθήνα 1981). Ο δημοφιλής «Αγκόπ» ήταν αυτοδίδακτος ηθοποιός και θιασάρχης του μουσικού θεάτρου (μέλος του ΣΕΗ το 1946) καθώς και ζωγράφος.

Άρχισε να εμφανίζεται στη Μακεδονία με ερασιτεχνικούς θιάσους, παίζοντας σε οπερέτες και επιθεωρήσεις.

Πρωτοεμφανίστηκε επαγγελματικά το 1934 σε περιοδεία του Θιάσου Θ. Κολλάρου-Ρ. Ρουγκέρη. Κατόπιν πήρε μέρος σε πολλές επιθεωρήσεις και «βαριετέ» (Θέατρο «Μοντιάλ», «Μάντρα» του Αττίκ, «Αίγλη» του Ζαππείου, κ.ο.κ.)

Το 1947 συγκρότησε τον πρώτο του θίασο και επί 30ετία παρουσίασε ως θιασάρχης ή συνθιασάρχης πλήθος μουσικά έργα στην Αθήνα, τις ελλ. πόλεις, την Κύπρο και το εξωτερικό (Αίγυπτο, ΗΠΑ, Καναδά).

Επίσης πρωταγωνίστησε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες, που οι περισσότερες βασίζονταν σε δικά του σενάρια.




ΓΙΑΝΝΑΚΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ΚΟΚΟΒΙΟΣ

Το κοκοβιός (εκτος απο ψαρι) προέκυψε και ως παρατσούκλι στον ηθοποιό Πέτρο Γιαννακό, από το ρόλο του «Κοκοβιού»σε μια ταινία του Τζαβέλα.

Ο τύπος ήταν ο αγαθος,υπερφυσικός μπεμπές, το παιδί που δε μεγάλωσε ποτε.
Πολλοι ομως δεν γνωριζουν οτι ο Πέτρος Γιαννακός εκτος απο ηθοποιος και λατρης του ρεμπετικου, στις ταινιες του ηταν και ο σκηνοθετης-σεναριογραφος.

Οι τανιες ειναι οι "Οι δυο μάγγες του Πειραιά"(1957) & "Οι παπατζήδες"(1954).
Το καλυτερο ομως ειναι οτι εχει γραψει την μουσικη στον υμνο της ομαδας του ΠΑΟΚ !




ΜΑΞ ΡΟΜΑΝ


Ο Μηνάς Τσοχατζόπουλος (γνωστός με το ψευδώνυμο Μαξ Ρόμαν) ήταν παραγωγός ταινιών (1939 - 17 Φεβρουαρίου 2002). Οργάνωσε την παραγωγή πολλών ξένων ταινιών στην Ελλάδα. Παράλληλα, εμφανίστηκε και ως ηθοποιός σε αρκετές ταινίες, με τελευταία το Αυτή η νύχτα μένει.















ΔΑΜΑΣΙΩΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Γεννήθηκε το 1900 στο Βόλο. Τον σαγηνεύει η γοητεία του λυρικού θεάτρου και σπουδάζει στις μουσικές Ακαδημίες του Παρισιού, της Ρώμης και του Μονάχου.

Όταν ήταν εικοσιπέντε χρόνων, βρέθηκε στην Αθήνα μαζί με άλλους να δίνει εξετάσεις ως σπουδαστής της Επαγελματικής Σχόλης Θεάτρου: ενώπιον της επιτροπής παίζουν το "Βασιλικό" του Μάτεση σε σκηνοθεσία του Φώτου Πολίτη.

Την ίδια χρονιά, ως επαγγελματίας πια παίζει στο θεατρικό "Φάουστ" του Γκαίτε στο ρόλο του Βαλεντίνο στο θέατρο "Ολύμπια", ενώ στα τριάντα δυο του υποδύεται τον Σάιλοκ στον "Έμπορο Της Βενετίας" στο Εθνικό Θέατρο. Αυτός είναι και ο ρόλος που του ανοίγει τις πόρτες και καθιερώνεται σαν κωμικός ηθοποιός.

Μπαίνει στο θίασο της Αλίκης Θεοδωρίδου και του Κώστα Μουσούρη, στο θίασο της Κατερίνας και στη Λυρική Σκηνή και ερμηνεύει τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Φίγκαρο στον "Κουρέα Της Σεβίλλης".

Μετά από λίγο επιστρέφει στην πρόζα και περνά στο μουσικό θέατρο. Την κατοχή βρίσκεται στο θέατρο "Γκλόρια" με τις Αδερφές Καλουτά σε οπερέτα, αφού οι επιθεωρήσεις είχαν μπει στο περιθώριο λόγο λογοκρισίας, και ανεβάζουν οπερέτες του Θεόφραστου Σακελλαρίδη μαζί με τους Μίμη Κοκκίνη, Πέτρο Κυριακό, κ.ά.

Έλαβε μέρος επίσης στην περίοδο της Κατοχής και στην Αντίσταση της εποχής και ήταν από τα πιο ενεργά μέλη.

Ο Δαμασιώτης πήρε μέρος σε πολλους επιθεωρησιακούς θιάσους και κυρίως στο Ακροπόλ και Βέμπο.

Το καλοκαίρι του 1954 παίρνει μέρος στο βραβευμένο έργο των Μίμη Τραϊφόρου και Χρήστου Γιανακόπουλου "Τρόλεϊ μπας" μαζί με άλλους ηθοποιούς.

Το 1961, όταν διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος γίνεται ο Σωκράτης Καραντινός, αποφασίζει να εγκαταλείψει και να εγκατασταθεί στην συμπρωτεύουσα με την μεσόφωνο γυναίκα του, Κίτσα Δαμασιώτου.

Με το ΚΘΒΕ, ο Δαμασιώτης παίζει τον "Αρχοντοχωριάτη" του Μολιέρου. Κάποια στιγμή ανεβάζουν το έργο "Ο Επιθεωρητής έρχεται..." σε σκηνοθεσία του Μήτσου Λυγίζου. Οι πρόβες για το έργο ήταν κοπιαστικές, και ειδικά για τον Δαμασιώτη. Η πρεμιέρα είχε οριστεί για την Πρωτοχρονιά.

Δυο μέρες νωρίτερα, στην πρόβα τζενεράλε, Ο Δαμασιώτης λιποθυμάει: τον πηγαίνουν στο νοσοκομείο, όπου μετα από λίγες ώρες πεθαίνει.





ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ ΘΕΩΝΗ

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του «Εθνικού Θεάτρου» με καθηγητές τους Γ. Παππά, Σωκρ. Καραντινό, Θάνο Κωτσόπουλο, Κ. Καρθαίο κ.ά. Ως μαθήτρια της Σχολής έπαιξε σε διάφορα έργα του «Εθνικού» και στο Χορό της Ηλέκτρας του Σοφοκλή. Πρώτη επαγγελματική εμφάνιση το 1953, με το θίασο Βασ. Διαμαντόπουλου, στο Φιόρο του Λεβάντε.

Συνεργάστηκε με τους θιάσους: Κατερίνας (Ανδρεάδη), «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» Μάνου Κατράκη, Κ. Μουσούρη, Ν. Χατζίσκου – Τιτ. Νικηφοράκη, Θέατρο «Κοτοπούλη», Μαίρης Αρώνη, Βίλμας Κύρου, Διον. Παπαγιαννόπουλου, «Νέο Θέατρο» Βασ. Διαμαντόπουλου – Μαρ. Αλκαίου, Δημ. Παπαμιχαήλ, «Εταιρία Αρχαίου Δράματος» Κωστή Μιχαηλίδη, Δάφνης Σκούρα - Γιάννη Αργύρη, Γκέλλυς Μαυροπούλου, «Πειραματικό Θέατρο» Μαριέττας Ριάλδη, Στ. Παράβα – Χρ. Εξαρχάκου, «Εθνικό Θέατρο», ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ρόδου, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Λάρισας κ.ά.

Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε στις ταινίες: Ο Μιμίκος και η Μαίρη, Η λίμνη των στεναγμών, Έξω οι κλέφτες, Ηλέκτρα (Μιχ. Κακογιάννη), Πρόσωπο με πρόσωπο κ.ά.

Ασχολήθηκε με το φωνητικό «ντουμπλάζ» άλλων ηθοποιών σε διάφορες ταινίες και υπήρξε αφηγήτρια σε ορισμένα ντοκιμαντέρ.

Στην τηλεόραση πήρε μέρος στα θεατρικά έργα: Ο ξένος, Η Δράκαινα (στον επώνυμο ρόλο) και στην τηλεοπτική σειρά Δρόμος χωρίς γυρισμό.

Στο ραδιόφωνο έπαιξε σε πολλά θεατρικά έργα και σε εκπομπές συνεχείας.

Δίδαξε Υποκριτική στη Δραματική Σχολή Λυκ. Σταυράκου. Παντρεύτηκε τον ηθοποιό – σκηνοθέτη Γρ. Κ. Μασσαλά. Κόρη τους η θεατρολόγος και φιλόλογος Λαμπρή Μασσαλά.

Ο τελευταίος της θεατρικός ρόλος ήταν στο «Σπίτι της Μπερνάρντα Αλμπα», σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου, με το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας.

Πέθανε σε ηλικία 79 ετών και κηδεύτηκε στο το Α΄ Νεκροταφείο.





ΠΑΠΠΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Ο Γεώργιος Παππάς ήταν Έλληνας δραματικός ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1909. Ήταν γιος του δημοσιογράφου Σπυρίδωνα Παππά και της ποιήτριας Θεώνης Δρακοπούλου, που έγινε γνωστή με το ψευδώνυμο "Μυρτιώτισσα".

Σπούδασε στην Ελβετία όπου και έλαβε δίπλωμα Γεωπονικής και επανερχόμενος στην Ελλάδα διορίστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών απ΄ όπου και ακολούθησε διπλωματική σταδιοδρομία, την οποία όμως και εγκατέλειψε όταν εμφανίσθηκε στη θεατρική σκηνή το 1931 με το θίασο του Μήτσου Μυράτ στο έργο "Κύκνος" του Σόμερσετ Μωμ και αργότερα ως συνθιασάρχης με τους θιάσους της Κυβέλης, της Κοτοπούλη κ.ά.

Ο Γεώργιος Παππάς χρημάτισε στη συνέχεια μέλος του θιάσου αλλά και πρωταγωνιστής του Βασιλικού Θεάτρου Αθηνών παίζοντας πάντα πρωταγωνιστικούς ρόλους. Αλλά και ο ίδιος, στη διάρκεια της κατοχής, διετέλεσε θιασάρχης με την Βάσω Μανωλίδου, τον Βεάκη και τον Δενδραμή.

Μετά τον πόλεμο συνεργάστηκε με την Κατερίνα και με τον θίασο Λαμπέτη - Χορν, ενώ ανέλαβε και καθηγητής της υποκριτικής στη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου. Εξαιρετική επιτυχία σημείωσε στα έργα "Έγκλημα και τιμωρία", "Δον Ζουάν", "Καίσαρ και Κλεοπάτρα", "Αγία Ιωάννα", "Ευαγγελισμός" κ.ά.

Ο Γεώργιος Παππάς τιμήθηκε με το χάλκινο παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής για τη προσφορά του στο γαλλικό θέατρο. Μετάφρασε πολλά θεατρικά έργα αρκετά από τα οποία και σκηνοθέτησε ο ίδιος. Πέθανε νέος, στις 3 Μαΐου του 1958.




ΠΕΡΛΕΓΚΑΣ ΤΙΜΟΣ

Γεννήθηκε στην Πάτρα στις 22 Οκτωβρίου του 1938.
Σε νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και έπαιξε ποδόσφαιρο στον Πατρέα.
Ήρθε στην Αθήνα το 1955 και γράφτηκε στη Σχολή Σταυράκου για να γίνει ηθοποιός. Δάσκαλοί του υπήρξαν ο Μάνος Κατράκης, ο Νίκος Τζόγος και ο Γιώργος Θεοδοσιάδης.

Πρωτοεμφανίστηκε στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν, όπου παρέμεινε ενάμιση χρόνο, στους "Πέρσες" και ύστερα περιόδευσε στην Ευρώπη με τις "Όρνιθες" του Αριστοφάνη.

Στη συνέχεια πήγε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος όπου έμεινε δύο χρόνια. Συνεργάστηκε πέντε χρόνια με το θίασο Καρέζη-Καζάκου. Άλλες θεατρικές παραστάσεις του ήταν: "Ένα καπέλο γεμάτο βροχή", "Το γλυκό πουλί της νιότης" "Η επιστροφή της γηραιάς κυρίας" "Η κυρία του Μαξίμ" "Μετά το πανηγύρι".

Στον κινηματογράφο συμμετείχε σε πολλές ταινίες όπως στη "Μαντώ Μαυρογένους ", "Μια γυναίκα στην αντίσταση" κ.ά.

Υπήρξε Μέλος του ΚΚΕ από το 1975. Μετά τη μεταπολίτευση έγινε γραμματέας του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (Σ.Ε.Η.). Υπήρξε πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θεάματος Ακροάματος (ΠΟΘΑ). Επίσης ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αμαρουσίου.Υπήρξε και ποδοσφαιριστής στο τοπικό πρωτάθλημα Αχαίας.

Πέθανε στις 20 Απριλίου 1993 από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Βρέθηκε νεκρός σε παγκάκι, όπου στάθηκε καθώς αισθάνθηκε αδιαθεσία, κάτω απ΄ τον σταθμό του ηλεκτρικού στο Μαρούσι.





ΜΑΛΟΥΧΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ


Γεννήθηκε στη Δημητσάνα Γορτυνίας το 1936. Είναι αδελφός του επίσης ηθοποιοί Γιάννη Μαλούχου. Έδωσε μεγάλο αγώνα να σώσει τους δυο γιους του από τα ναρκωτικά, αλλά έχασε τον ένα από αυτήν την αιτία το 2000, ενώ τον άλλον σε τροχαίο δυστύχημα το 2009.









ΝΙΤΣΑ TΣΑΓΑΝΕΑ

Η Νίτσα Τσαγανέα ήταν Eλληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1899 και πέθανε στις 30 Απριλίου του 2002. Πρώτος σύζυγος της ήταν ο ηθοποιός Γιώργης Βιτσώρης, ενώ δεύτερος σύζυγός της ήταν ο επίσης ηθοποιός Χρήστος Τσαγανέας.

Πιο γνωστές ταινίες της είναι οι Ένας ήρωας με παντούφλες και Οι Γερμανοί ξανάρχονται. Κατέληξε φτωχή και το νοίκι της το πλήρωνε ο Δημήτρης Χορν.

Κηδεύτηκε στο Α΄ νεκροταφείο, δίπλα από την αγαπημένη της κόρη, την επίσης ηθοποιό Λιάνα Βιτσώρη




ΣΕΙΛΗΝΟΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ

Eίχε γεννηθεί το 1936 στην Αίγινα και πρωτοβγήκε στο θέατρο το 1954, είχε κάνει καλές σπουδές χορού δίπλα στη Ραλού Μάνου (είχε χορέψει και στο Ελληνικό Χορόδραμα), τον Αγγελο Γριμάνη, τον Μανώλη Καστρινό.

Στο χώρο του θεάματος μπήκε με φόρα, θέλοντας να κατακτήσει και να διακριθεί σε κάθε τομέα του. Και τα κατάφερε και ως χορευτής, και ως χορογράφος και ως ηθοποιός.

Ξεκίνησε ως χορευτής και ηθοποιός στην επιθεώρηση και το 1962 μπήκε και στον κινηματογράφο. Μέχρι και κινηματογραφικές ταινίες γύρισε κατά την τριετία 1965-76.
Ο αδελφός μου ο λόρδος», «Ο γαμπρός μου ο προικοθήρας» κ.ά).

Aπό τις πιο ξεχωριστές δουλειές του είναι οι χορογραφίες του «Πλούτου» του Αριστοφάνη που ανέβασε στο Εθνικό Θέατρο ο Σταμάτης Φασουλής το καλοκαίρι του 1994, με τον Γιώργο Κιμούλη και τον Γιώργο Αρμένη, οι χορογραφίες του στους «Φοιτητές» του Ξενόπουλου, που ανέβασε ο Κώστας Τσιάνος ως μιούζικαλ στο ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας το 1993, αλλά και η σκηνοθεσία και η χορογραφία της παράστασης «Ο καλός στρατιώτης Σβέικ» με τον Γιώργο Πιατά (1996), που παρουσιάστηκε από την Μπάνια Λούκα και το Βελιγράδι μέχρι κάθε γωνιά της χώρας μας.

Οι τελευταίες παραστάσεις που έφεραν την υπογραφή του ήταν η επιθεώρηση,
«Τα παραμύθια του...Χάλι μας»
με τον Σωτήρη Μουστάκα και τον Σταύρο Παράβα.

Πέθανε στις 2 Μαίου 1998 στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών κατά τη διάρκεια εγχείρησηs ανοιχτής καρδιάς και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Ζωγράφου.




ΑΛΙΦΕΡΗ ΜΑΡΙΑ

Η Μαρία Αλιφέρη είναι ηθοποιός του θεάτρου της τηλεόρασης και του κινηματογράφου καθώς και επιτυχημένη στο παρελθόν παρουσιάστρια τηλεοπτικών εκπομπών.
Γεννήθηκε στις 8 Μαίου 1950 στον Άγιο Ιωάννη Σπάρτης.

Το πραγματικό της όνομα είναι Μαρία Αλιφεροπούλου. Σπούδασε και πήρε πτυχίο από την Νομική Αθηνών. Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο στην τηλεόραση το 1972 και στο θέατρο το 1973.

Έπαιξε σε πολλές επιτυχημένες σειρές της τηλεόρασης ενώ παρουσίασε και τηλεπαιχνίδια («Τα τετράγωνα των αστέρων», «Κάνε ότι κάνω») με τεράστια επιτυχία.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές του 1980 ήταν μια από τις μεγαλύτερες star της ελληνικής τηλεόρασης.

Δεν έχει παντρευτεί ποτέ. Αξέχαστη ατάκα της ήταν το περίφημο «Σας αγαπώ» που έλεγε με το κλείσιμο της εκπομπής της «Τα τεράγωνα των αστέρων» που είχε γίνει σλόγκαν εκείνη την εποχή.




ΛΑΔΙΚΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ

Γεννήθηκε στην Καβάλα κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1930 . Το 1953, συμμετείχε στα καλλιστεία και κέρδισε τον τίτλο Β' Μις Ελλάς, ενώ βγήκε Αναπληρωματική Μις Κόσμος την ίδια χρονιά στην αντίστοιχη διεθνή διοργάνωση που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο.

Αποφοίτησε από το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, με το οποίο και εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο στην "Αυλή των θαυμάτων" του Ιάκωβου Καμπανέλλη.

Συνεργάστηκε με το Λαϊκό Θέατρο του Mάνου Kατράκη, τους θιάσους του Πέτρου Φυσσούν, των Γιάννη Φέρτη-Ξένιας Καλογεροπούλου, με τους σκηνοθέτες Μ. Λυγίζο, Π. Κατσέλη, Ντ. Δημόπουλο κ.ά.

Τα τελευταία χρόνια, συνεργάζεται με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, ενώ έχει ανεβάσει θεατρικές παραστάσεις και με δικό της θίασο.

Από το 1996, διδάσκει και έχει αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση στη δραματική σχολή του Διομήδη Φωτιάδη. Σε εκδήλωση της 29ης Μαρτίου 1999 από το Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου (Θεατρικό Μουσείο), απονεμήθηκε στην ίδια και την Κάκια Αναλυτή το Έπαθλο "Κυβέλη" για τη διαρκή προσφορά τους.



ΜΟΥΣΟΥΡΗ ΡΙΤΑ


Η Ρίτα Μουσούρη ήταν ηθοποιός (1906 - 20 Δεκεμβρίου 1985). Ήταν σύζυγος του Αλέξανδρου Μυράτ. Η πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο έγινε το 1928. Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε σε ταινίες, όπως Η αδερφή μου θέλει ξύλο, Εγωϊσμός και Ανθισμένη αμυγδαλιά. Πέθανε ξεχασμένη και κηδεύτηκε με παρουσία κανενός ομοτέχνου της στην Νέα Σμύρνη.











ΦΙΛΙΠΠΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΣ


Ο Νίκος Φιλιππόπουλος είναι Έλληνας ηθοποιός. Γεννήθηκε στο Βόλο το 1928. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1945. Από τότε και έως το 1982, έλαβε μέρος σε 62 παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου. Η πιο γνωστή παρουσία του στον κινηματογράφο ήταν η ερμηνεία του Θεμιστοκλή αδελφού της Μάρως Κοντού), στην ταινία "Η γυνή να φοβήται τον άντρα".












ΡΩΜΑΣ ΧΑΡΗΣ

Ο Χάρης Ρώμας,γεννήθηκε ως Χαράλαμπος Ρασσιάς στον Πειραιά στις 23 Μαρτίου 1960.

Είναι Έλληνας,ηθοποιός και σεναριογράφος της τηλεόρασης και του κινηματογράφου.

Ο Χάρης Ρώμας είναι ένας ηθοποιός,όπου έχει γράψει τη δική του ιστορία στην Ελληνική τηλεόραση,με πολλά σήριαλ που έκαναν επιτυχία,παρόλο που έχει ακούσει πολλές κακές κριτικές για την προσωπική του ζωή,όσο και για τα επαγγελματικά του.


Στον κινηματογράφο τον έχουμε απολαύσει στην Γλυκιά συμμορία(1983),το Μπορντέλο(1985),τις γυναίκες δηλητήριο(1993) και το Ροζ ολοταχώς(2001).

Ο Χάρης Ρώμας μέχρι το 2008 ήταν συγγραφικό δίδυμο με την Άννα Χατζησοφιά και είχαν κάνει μαζί 8 τηλεοπτικές σειρές.Το 2009 χωρίστηκαν.

Τηλεοπτικά τον έχουμε δει στο Μάμα μία (1990-1991) ANT1 ,στο Ελλάς Παλλάς (1991-1992) ANT1 ,στο Οι μεν και οι δεν (1993-1996) ANT1, στον κακό βεζίρη (1997-1998) Mega ,στο Κωνσταντίνου και Ελένης (1998-2000) ANT1 ,στοΛίφτινγκ (2000-2002) ANT1 ,στο καφέ της Χαράς (2003-2006) ANT1 ,στοΔεληγιάννειο παρθεναγωγείο (2007-2008) ΑΝΤ1 και στον αποτυχημένο Dr Ρούλης (2009) ΑΝΤ1.

Έχει κάνει πολλές θεατρικές επιτυχίες . ( Ένα καπέλο από ψάθα Ιταλίας,Πολύ κακό για το τίποτα,Βασιλικοί με τα Τρούλου,Οι ράγες πίσω μου.Τον έχουμε δει στην Επίδαυρο να ανεβάζει τους Βατράχους του Αριστοφάνη.Έχει δεχτεί απειλητικό σημείωμα από Αντιναζί για το σήριαλ Δεληγειάννειο Παρθεναγωγίο.

Δεν φοβάται να δίνει συνεντεύξεις σε μικρά και τοπικά κανάλια.Έχει χαρακτηριστεί ως στριμμένος των σειρών ,όπου πρωταγωνιστεί.Έχει περάσει μαζί μας πρωτοχρονιά με τη σειρά Μεν και οι δεν,άλλα και πριν λίγα χρόνια με την Έλενα Παπαρίζου.

Ο Χάρης Ρώμας είναι ένας ταλαντούχος ηθοποιός,όπου έχει γράψει τη δική του ιστορία.




ΡΟΝΤΗΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Γεννήθηκε το 1899 στον Πειραιά. Κατ' αρχήν εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, την οποία, μετά από διετή φοίτηση, εγκατέλειψε για χάρη της νομικής του σπουδής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Την θεατρική του σταδιοδρομία άρχισε το έτος 1919 ως ηθοποιός. Στη συνέχεια μετέβη στην Αυστρία, όπου και σπούδασε θέατρο, ιστορία τέχνης και αρχαία ελληνική φιλολογία.

Στη συνέχεια μετέβη στο Βερολίνο παρά τον μεγάλο σκηνοθέτη Μαξ Ράινχαρντ. Επανήλθε στην Ελλάδα και διορίσθηκε το 1933 σκηνοθέτης στο Βασιλικό θέατρο αλλά και στο «Θέατρο Ωδείου», όπου εμφανίστηκε πρώτα ως σκηνοθέτης, με το μουσικό δράμα του Καλομοίρη «Το δαχτυλίδι της μάνας».

Αργότερα διετέλεσε σκηνοθέτης του Εθνικού Θεάτρου, του οποίου ανέλαβε και τη διεύθυνση κατά τους χρόνους 1946-1950 και 1953-1955. Το 1950 ίδρυσε την «Ελληνική Σκηνή» και το 1957 το «Πειραϊκό Θέατρο», επικεφαλής του οποίου έκανε περιοδείες σε πολλές χώρες της Ευρώπης, της Βόρειας και Νότιας Αμερικής και της Ασίας, όπου παρουσίασε θεατρικές παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας.

Σκηνοθέτησε πολλά έργα του παγκόσμιου κλασικού αλλά και νεότερου δραματολογίου, μεταξύ των οποίων 11 έργα του Σαίξπηρ καθώς και πολλές αρχαίες τραγωδίες.

Η σκηνοθεσία του στην Ηλέκτρα και στον Άμλετ, τα οποία ο θίασος του Βασιλικού Θεάτρου ανέβασε το 1939 στην Αγγλία και τη Γερμανία, προκάλεσε τις πλέον ενθουσιώδεις κριτικές των ειδικών του χώρου.

Ιδιαίτερα η παράσταση της τριλογίας του Αισχύλου Ορέστεια στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού το 1949, παρουσία της πολιτειακής και πολιτικής αρχής της χώρας, θεωρήθηκε ως εξαιρετικό καλλιτεχνικό επίτευγμα.

Πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου 1981.




ΡΙΖΟΣ ΝΙΚΟΣ

Ο μεγάλος κωμικός Νίκος Ρίζος γεννήθηκε στην Άρτα το 1924. Πρωτοεμφανίστηκε στην επιθεώρηση του Αλέκου Σακελλάριου «Άνθρωποι, άνθρωποι» το 1948, στο θέατρο «Μετροπόλιταν», μαζί με τη Σπεράντζα Βρανά στο νούμερο «Το τραμ το τελευταίο».

Στα χρόνια που ακολούθησαν συμμετείχε σε διάφορους θιάσους και το 1959 δημιούργησε δικό του, μαζί με τους Γιάννη Γκιωνάκη και Τάκη Μηλιάδη, με τους οποίους συμπρωταγωνίστησε στις επιθεωρήσεις των Δημήτρη Βασιλειάδη και Ναπολέοντα Ελευθερίου «Ομόνοια πλατς-πλουτς» και «Μαντουμπάλα».

Με τους ίδιους συνθιασάρχες και τις αδελφές Καλουτά έπαιξε στο θέατρο «Κυβέλης» στις επιθεωρήσεις «Καινούργια Αθήνα», «Άνθρωποι του '60» και στη μουσική κωμωδία του Στέφανου Φωτιάδη «Ζητείται τεμπέλης». Το καλοκαίρι του 1960 συνεργάστηκε με τους Βασίλη Αυλωνίτη, Γιάννη Γκιωνάκη, Τάκη Μηλιάδη και Ρένα Βλαχοπούλου, στο θέατρο «Μετροπόλιταν», στο έργο του Γ. Γιαννακόπουλου «Κάθε καρυδιάς καρύδι».

Το 1961 δημιουργήθηκε η θιασαρχική τριάδα «Βασίλης Αυλωνίτης - Γεωργία Βασιλειάδου - Νίκος Ρίζος», που διατηρήθηκε, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία, έως το 1965, παρουσιάζοντας διάφορες κωμωδίες τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γερμανία για τους μετανάστες. Το 1986 μετέτρεψε τον κινηματογράφο «Άστορ» της οδού Σταδίου σε θέατρο, το οποίο λειτούργησε υπό την καλλιτεχνική διεύθυνσή του έως το 1990. Από το '90 και μετά άρχισε να συνεργάζεται και πάλι με άλλους θιάσους.

Ο Νίκος Ρίζος έκανε και πολλές κινηματογραφικές ταινίες, που φτάνουν τις 300. Ξεχωρίζουν: «Η Αγνή του λιμανιού» (1952) και «Το σοφεράκι» (1953) του Γιώργου Τζαβέλλα, «Χαρούμενο ξεκίνημα» (1954) και «Τζο, ο τρομερός» (1955) του Ντίνου Δημόπουλου, «Ο θησαυρός του μακαρίτη» (1959) του Νίκου Τσιφόρου, «Η κόμισσα της φάμπρικας» (1969) του Ντίμη Δαδήρα, «Ο αισιόδοξος» (1973) του Κώστα Καραγιάννη, «Η αρχόντισσα και ο αλήτης» (1969), «Ο γίγας της Κυψέλης» (1968), «Συμμορία εραστών» (1972) του Βαγγέλη Σερντάρη κ.ά.

Στη μικρή οθόνη πρωταγωνίστησε μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη στη σειρά «Ο δρόμος» του Κώστα Λυχναρά, σε σενάριο Κώστα Πρετεντέρη, καθώς και στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος του ακαδημαϊκού Τάσου Αθανασιάδη «Η αίθουσα του θρόνου», στο MEGA.

Πέθανε στις 20 Απριλίου του 1999, σε ηλικία 75 χρόνων.




ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ

Μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του ελληνικού θεάτρου, ο Κώστας Ρηγόπουλος, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1930 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

Πρωτοεμφανίστηκε το 1954 στο θίασο Καλλέργη - Σκούρα, στο έργο «Πεγκ καρδούλα μου» του Τ. Μάινερς, ενώ την ίδια χρονιά συνεργάστηκε και με το θίασο Λαμπέτη - Παππά - Χορν για το έργο «Φτωχό σαν Σπουργιτάκι». Τα επόμενα οκτώ χρόνια συνεργάστηκε με κορυφαία ονόματα του θεάτρου, όπως η Κατερίνα, ο Μάνος Κατράκης, ο Μίμης Φωτόπουλος, ο Λυκούργος Καλλέργης και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας και συμμετείχε στις ομάδες μεγάλων θιάσων όπως του Μποστ και της Μιράντας.

Γύρω στα 25 του χρόνια και στις πρόβες που γίνονταν στο θέατρο «Κυβέλη», γνωρίστηκε με τη 18χρονη τότε Κάκια Αναλυτή. Παντρεύτηκαν τρεις μήνες αργότερα και αποτέλεσαν το μακροβιότερο ζεύγος του ελληνικού θεάτρου. Μαζί απέκτησαν μία κόρη, τη Ζωή, η οποία ακολούθησε τα επαγγελματικά βήματα των γονιών της.

Το 1962 ο Κώστας Ρηγόπουλος συγκρότησε τον δικό του θίασο, με τη συνεργασία του Γιάννη Αργύρη, στο Θέατρο Διάνα, με το έργο «Μια πόρτα δραχμές... 500». Ένα χρόνο αργότερα, μαζί με τη σύντροφο της ζωής του δημιούργησαν το δικό τους θεατρικό σχήμα, στη δική τους σκηνή, το θέατρο «Αναλυτή». Το έργο που σημάδεψε την καριέρα του ήταν το «Αγάπη μου Ουάουα», το οποίο έπαιξε με την Κάκια Αναλυτή για έξι συνεχόμενα χρόνια (1967-1972), γεγονός που το ανέδειξε σε μία από τις εμπορικότερες επιτυχίες του ελληνικού θεάτρου.

Μαζί με τη σύζυγό του ή μόνος -κυρίως τα τελευταία χρόνια που εντάχθηκε ξανά στο δυναμικό του Εθνικού Θεάτρου- ο Κώστας Ρηγόπουλος εμφανίστηκε μεταξύ πολλών άλλων στα έργα: «Η Βίλα των Οργίων», «Ο επιθεωρητής έρχεται», «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» κ.ά. καθώς και σε αρκετά έργα ελλήνων θεατρικών συγγραφέων, όπως τα: «Παραμύθι χωρίς Όνομα» του Kαμπανέλλη, «Δάφνες και Πικροδάφνες» των Κεχαΐδη - Χαβιαρά, «Ωραία Φάση» του Χρηστίδη, «Σε φιλώ στη μούρη» του Διαλεγμένου και «Βασιλικός» του Αντώνιου Μάτεσι.

Έντονο παρών είχε και στον κινηματογράφο, συμμετέχοντας σε περισσότερες από 30 ταινίες, όπως οι: «Ανθισμένη Αμυγδαλιά» (1959), «Το ραντεβού της Κυριακής» (1960), «Σταχτοπούτα» (1960), «Χωρίς Ταυτότητα» (1962) κ.ά. Παράλληλα, συμμετείχε και σε πολυάριθμες τηλεοπτικές εκπομπές.

Πέθανε στις 14 Ιανουαρίου του 2001, μετά από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο.




ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ ΕΛΕΝΗ

Η Ελένη Προκοπίου είναι Ελληνίδα ηθοποιός, χορεύτρια και χορογράφος.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1937. Έγινε γνωστή από τη συμμετοχή της σε κινηματογραφικές ταινίες του παλιού Ελληνικού Κινηματογράφου. Από το 1960, που έκανε ντεμπούτο στον κινηματογράφο με το έργο "Το ραντεβού της Κυριακής", μέχρι το 1972 (Το Κοροϊδάκι της Πριγκηπέσας), έλαβε μέρος σε συνολικά 24 ταινίες.

Σε πολλές από αυτές είχε πρωταγωνιστικό ρόλο, κυρίως όταν ο ρόλος της απαιτούσε και χορό, αφού υπήρξε χορεύτρια και είχε η ίδια την επιμέλεια των χορογραφιών της σε κάποιες ταινίες.

Αποτέλεσε χορευτικό ντουέτο με τον Βαγγέλη Σειληνό, τόσο στο Θέατρο όσο και στον Κινηματογράφο. Από το 1960 μέχρι το 1965 το εν λόγω ντουέτο (Σειληνός – Προκοπίου) συμμετείχε στα χορευτικά των περισσότερων επιθεωρησιακών θεάτρων της πρωτεύουσας. Επίσης και με τον Γιώργο Πάντζα αποτέλεσε κινηματογραφικό ζευγάρι, μαζί άλλωστε έπαιξαν σε 5 ταινίες.





ΠΑΡΤΣΑΛΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Γεννήθηκε στα Καλουδιανά Κισάμου. Αποφοίτησε από την δραματική σχολή του Πέλλου Κατσέλη, το 1973. Πρώτη εμφάνιση την ίδια χρονιά στο Κλασικό Θέατρο Ρόδου στον «Οιδίποδα Τύραννο» του Σοφοκλή.

Συνεργάστηκε με την Εταιρεία Θεάτρου Κρήτης στα έργα, «Πανώρια» του Χορτάτση, «Ερωτόκριτος» του Κορνάρου και «Eπόμενος» του Ντ. Δημόπουλου. Συνεχίζει με το έργο «Η ζωή είναι όνειρο» του Καλντερόν (θίασος Πολίτη-Δανδουλάκη).

Από τον Οκτώβριο του '77, αρχίζει μια δεκατετράχρονη συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο, συμμετέχοντας σε 50 και πλέον θεατρικά έργα, από το αρχαίο δράμα μέχρι το σύγχρονο ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο.

Το 1991, βρίσκεται στο Ελεύθερο Θέατρο, πλάι στην Κάτια Δανδουλάκη στο έργο «Άμπρα κατάμπρα» και συνεχίζει με τις επιθεωρήσεις, «Ελλάς στο φούρνο με πατάτες» και «Κολοβαράτε, είναι μεταδοτικό».

Συνεργάζεται με την Άννα Παναγιωτοπούλου στο έργο «Κλειδί για δύο». Το καλοκαίρι του 1995, ξεκινάει η συνεργασία του με τον Τάσο Χαλκιά κάνοντας τα έργα, «Απιστίες» των Τσιφόρου-Βασιλειάδη (στην Αθήνα και περιοδεία σε όλη την Ελλάδα), και «Άθλιοι» του Β. Ουγκώ. Στη συνέχεια «Προσοχή, δαγκώνει» του Α. Γκέρνυ, και το καλοκαίρι του 1998, συνεργάζεται για πρώτη φορά με την Θεατρική Διαδρομή, στο έργο «Οιδίποδας επί Κολωνώ» του Σοφοκλή.

Συμμετέχει στην «Αυλή των Θαυμάτων» του Ι. Καμπανέλλη, στο «Σάλτο Μορτάλε», και αμέσως μετά συνεργάζεται πάλι με τον Τάσο Χαλκιά, περιοδεύοντας σε όλη την Ελλάδα με το έργο «Μπαμπάδες με ρούμι» των Ρέππα - Παπαθανασίου.

Το καλοκαίρι του 2000, επιστρέφει στο Εθνικό Θέατρο ως Τρυγαίος στην «Ειρήνη» του Αριστοφάνη, αποσπώντας για την ερμηνεία του το Βραβείο Ερμηνείας Κάρολου Κουν 2000 και τέλος φέτος τον χειμώνα, βρίσκεται στο Θέατρο Βέμπο με το έργο «Η δε γυνή να φοβείται τον άντρα» του Τζαβέλα, στον ρόλο του Αντωνάκη.Έχει πάρει μέρος σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες,και συνεχίζει ακάθεκτος.




ΠΑΡΑΒΑΣ ΣΤΑΥΡΟΣ

Ο μεγάλος μας κωμικός Σταύρος Παράβας γεννήθηκε στις 15 Απριλίου του 1937 από γονείς Μικρασιάτες και ήταν ο μικρότερος από τα πέντε αδέλφια του. Μεγάλωσε στα Προσφυγικά, στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα, αλλά γεμάτα από αγάπη, ανεμελιά και όνειρα, όπως έλεγε...

Από μικρός έπεσε στα βαθιά, καθώς έπρεπε να βοηθήσει την οικογένειά του. Έτσι, για αρκετά χρόνια έκανε δουλειές του ποδαριού. Όμως, το σαράκι του ηθοποιού τον έτρωγε. Από τα σχολικά του χρόνια, ακόμη, συμμετείχε σε θεατρικές παραστάσεις, ενώ τα αδέλφια και οι συμμαθητές του τον παρότρυναν να συνεχίσει.

Τα πρώτα μαθήματα υποκριτικής τα διδάχτηκε το 1952, δίπλα στον ηθοποιό Θεόδωρο Έξαρχο και λίγα χρόνια μετά σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κώστα Μιχαηλίδη. Η πρώτη του επαφή με το σανίδι ήταν με το θίασο της κυρίας Κατερίνας στο έργο «Πρώτο Ψέμα» του Γεώργιου Ρούσσου. Στη συνέχεια εμφανίστηκε σε διάφορα θεατρικά με το Ντίνο Ηλιόπουλο και τη Βίλμα Κύρου.

Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1960, στην ταινία «Χριστίνα» του Γιάννη Δαλιανίδη, με πρωταγωνιστές τον Ντίνο Ηλιόπουλο, την Τζένη Καρέζη και τον Ανδρέα Μπάρκουλη. Ακολούθησε ο «Σκληρός Άντρας», το «Παιδί της πιάτσας» και το «Έξυπνο πουλί», σε ρόλους που σφυρηλάτησαν ένα από τα μετέπειτα στερεότυπα του κοινού για τον Σταύρο Παράβα, αυτό του λαϊκού μάγκα. Την ίδια χρονιά (1961) ήρθε και η «Αλίκη στο Ναυτικό» ως συνάδελφος ναυτικός δόκιμος του Δημήτρη Παπαμιχαήλ.

Σε αυτή την περίοδο και στο πλάι του Κώστα Χατζηχρήστου εργάστηκε άοκνα στο μουσικό θέατρο, ανεβάζοντας μερικά πολύ δημοφιλή νούμερα, όπως ο «Nτένις ο τρομερός», ο «Ντιρλαντά» κ.ά.

Συνεχίζοντας τις κινηματογραφικές του εμφανίσεις, στα μέσα της δεκαετίας του 1960 έδωσε σάρκα και οστά στο διαβόητο «Φίφη» σε αλλεπάλληλες ταινίες, όπως «Εμίρης και κακομοίρης» (1964), «Μπετόβεν και μπουζούκι» (1965) και «Φίφης ο ακτύπητος» (1966). Αυτός ήταν και ο δεύτερος ρόλος που έγινε σήμα κατατεθέν για το Σταύρο Παράβα: Μια οπισθοδρομική απεικόνιση του ομοφυλόφιλου άντρα, περισσότερο βασισμένη στην εικόνα που, όμως, στη συντηρητική Ελλάδα του 1960 έβγαλε άφθονο γέλιο.

Στα χρόνια της δικτατορίας των Συνταγματαρχών κι ενώ η καριέρα του ήταν στο απόγειό της, ένα θεατρικό νούμερο στο «ΡΕΞ» στάθηκε η αιτία να φυλακιστεί στη Γυάρο και να βασανιστεί. Η περίοδος αυτή σφράγισε και την καριέρα του, αφού ο ίδιος γύρισε αλλαγμένος.

Ο Σταύρος Παράβας συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα του θεάτρου και του κινηματογράφου. Έλαβε μέρος σε 47 ταινίες, σε πολλές θεατρικές παραστάσεις και σε τηλεοπτικά σήριαλ («Το φάντασμα», «Τα αδέρφια», «Οικογένεια Μουσαμά»).Εχει Βραβευθεί για το έργο του ως Πρόεδρος του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Σερρών, αλλά και για την προσφορά του στο θεατρικό σανίδι.

Από το γάμο του με τη σύζυγό του Άννυ απέκτησε τρία παιδιά: Δύο κόρες, τη Μάρθα και τη Βανέσσα, κι ένα γιο, τον Τζόναθαν. Την περίοδο της δικτατορίας, όμως, η σύζυγός και τα παιδιά του επέστρεψαν μόνιμα στην Αγγλία. Το 2002 ο γιος του πέθανε και ο θάνατός του του στοίχισε πολύ. Από κει και μετά η ζωή του άλλαξε, οι δουλειές του δεν πήγαιναν καλά, όμως, δεν το έβαλε κάτω...

Το Φεβρουάριο του 2008 εισήχθη στον Ερυθρό Σταυρό με επιπλοκές στην καρδιακή λειτουργία. Έπειτα από πολύμηνη μάχη, άφησε την τελευταία του πνοή στις 15 Σεπτεμβρίου 2008, από ανακοπή καρδιάς.




ΠΑΠΠΑ ΕΙΡΗΝΗ

Η Ειρήνη Παππά γεννήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου του 1926, σε ένα μικρό χωριό τηs Κορινθίας, το Χιλιομόδι, από γονείς δασκάλους.

Ο πατέρας της ήταν καθηγητής κλασσικού δράματος και ήταν ο άνθρωπος που τη βοήθησε να διαμορφώσει την προσωπική της άποψη για τον χώρο της τέχνης και των γραμμάτων.

Στην εφηβεία της αποφάσισε να παρακολουθήσει μαθήματα υποκριτικής στην Εθνική Σχολή Κλασσικού Θεάτρου στην Αθήνα, και από την ηλικία των 15 χρόνων ξεκίνησε την καριέρα της ως ραδιοφωνική παραγωγός, τραγουδίστρια και χορεύτρια σε καλλιτεχνικές εκδηλώσεις.

Κατά τη δεκαετία του ’50, συμμετέχει σε παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου και γίνεται γρήγορα διάσημη χάρη στις εξαιρετικές της ερμηνείες σε αρχαίες τραγωδίες, όπως η Μήδεια και η Ηλέκτρα.

Οι υποκριτικές της ικανότητες προσέλκυσαν αμέσως το ενδιαφέρον μεγάλων ξένων παραγωγών, που την πείθουν να δρασκελίσει τα ελληνικά σύνορα. Έτσι λοιπόν, γύρω στα τέλη της δεκαετίας του ’50 τη συναντάμε να ενσαρκώνει το ρόλο της αγωνίστριας Μαρίας Παπαδήμου στην αξέχαστη υπερπαραγωγή του Hollywood «Τα Κανόνια του Ναβαρόνε» (1961), ενώ αργότερα γίνεται η Χήρα στον «Αλέξη Ζορμπά» (1964).

Η μια επιτυχία έρχεται μετά την άλλη για την Ειρήνη Παπά και το πρόσωπό της βρίσκεται για πολλές δεκαετίες στο διεθνές κινηματογραφικό προσκήνιο. Το θεατρικό της ντεμπούτο στη σκηνή του Broadway, πραγματοποιείται το 1967 με το έργο «Εκείνο το καλοκαίρι, εκείνο το φθινόπωρο» στο πλευρό του Γιον Βόιντ (του πατέρα της Αντζελίνα Τζόλι της κινηματογραφικής Λάρα Κροφτ), ενώ αργότερα τη συναντάμε να ερμηνεύει την Ελένη στις «Τρωάδες» (1972) και την Κλυταιμνήστρα στην «Ιφιγένεια» σε σκηνοθεσία του μεγάλου Έλληνα σκηνοθέτη Μιχάλη Κακογιάννη.

Το 1972 τη συναντάμε σε μια άλλη μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης, πρωτόγνωρη για το ευρύ κοινό. Τραγουδά στο πλευρό του μεγάλου και βραβευμένου με Oscar Έλληνα συνθέτη Βαγγέλη Παπαθανασίου, στον τελευταίο δίσκο του μουσικού συγκροτήματος «Aphrodite’s Child» που είχε φτιάξει μαζί με τον Ντέμη Ρούσσο. Ο δίσκος αυτός ονομαζόταν «666», και τα μουσικά του θέματα ήταν βασισμένα στην Αποκάλυψη του Ιωάννη.

Το έτος 2000 της απονεμήθηκε ο τίτλος της «Γυναίκας της Ευρώπης». Ο τίτλος αυτός απονέμεται κάθε χρόνο σε γυναίκες που έχουν τιμήσει την ευρωπαϊκή τους καταγωγή με το σπουδαίο πολιτιστικό ή πνευματικό τους έργο.

Τα τελευταία χρόνια η Ειρήνη Παπά ζει και εργάζεται στην Πορτογαλία, όπου έχει ιδρύσει το δικό της θέατρο, ανεβάζοντας αρχαίες ελληνικές τραγωδίες.




ΠΑΝΤΖΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Ο Γιώργος Πάντζας γεννήθηκε στο Παγκράτι στις 22 Φεβρουαρίου 1937. Ήταν το μοναδικό παιδί των γονιών του. Ο πατέρας του, Σπύρος, ήταν ποιητής, αλλά πέρασε λόγω των πολιτικών του φρονημάτων 17 χρόνια εξόριστος. Λόγω της απουσίας του πατέρά του μεγάλωσε στην Καισαριανή με το θείο του, γυμνασιάρχη Αναγνωστόπουλο.

Βγήκε από νωρίς στη βιοπάλη εργαζόμενος σε ένα κατάστημα υφασμάτων. Παράλληλα φοίτησε στο 7ο Νυχτερινό Γυμνάσιο Παγκρατίου, από το οποίο αποφοίτησε το 1955. Πέρασε με άριστα στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου, συνεχίζοντας πάντοτε να εργάζεται. Φοίτησε επίσης στην Ανώτερη Σχολή Κινηματογράφου.

Με τη σύζυγό του Στέλλα έχει αποκτήσει δύο παιδιά, την Καίτη και τον επίσης ηθοποιό, Σπύρο.Η πρώτη κινηματογραφική ταινία που συμμετείχε ήταν το Παιδί του δρόμου. Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση ήταν το 1958 στη θεατρική παράσταση Βασίλισσα Αμαλία με πρωταγωνιστές το Μάνο Κατράκη και τη Μαίρη Αρώνη. Συμμετείχε στο θίασο του Λάμπρου Κωνσταντάρα, ενώ συνεργάστηκε και με την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Ασχολήθηκε επίσης με την επιθεώρηση.


Η πρώτη του ενασχόληση με τα κοινά ήταν με την ΕΔΑ το 1951. Αργότερα συνεργάστηκε με το ΠΑΣΟΚ με τη στήριξη του οποίου ήταν υποψήφιος δήμαρχος Καισαριανής το 1986. Το 1994 όμως αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ και εντάχθηκε στο ΔΗΚΚΙ, με το οποίο κατέβηκε υποψήφιος στη Β΄ εκλογική περιφέρεια Αθηνών σε διάφορες εκλογικές αναμετρήσεις.

Στις βουλευτικές εκλογές του 2007 ήταν υποψήφιος με το ΣΥΡΙΖΑ στην ίδια εκλογική περιφέρεια.




ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΝΑ

Γεννήθηκε στην Κυψέλη στις 30 Ιουλίου 1947 ( σύμφωνα όμως με το λεξικό " Έλληνες ηθοποιοί " του Θεόδωρου Έξαρχου έχει γεννηθεί το 1945). Από τα παιδικά της χρόνια ήθελε να γίνει ηθοποιός. Μεγάλωσε σε μεγαλοαστικό περιβάλλον, το οποίο δεν είχε καμία σχέση με το θέατρο, ενώ και οι γονείς της δεν ήθελαν να ασχοληθεί με κάτι τέτοιο.

Όταν την έστειλαν στην Ελβετία για σπουδές, γύρισε κρυφά και έδωσε εξετάσεις στο Εθνικό. Εκεί πρωτοσυνάντησε και τον Σταμάτη Φασουλή, με τον οποίο ήταν στην ίδια τάξη.


Ίδρυσαν το «Ελεύθερο Θέατρο» στις αρχές του '70. Ανέβαζαν παραστάσεις ποικίλου ρεπερτορίου, από Μπρεχτ μέχρι Χουρμούζη. Μόνιμη «στέγη» απέκτησαν όταν πήγαν στο Άλσος Παγκρατίου. Παράλληλα, μέχρι τότε, οι συμμετέχοντες στο θίασο ασχολούνταν και με άλλες δουλειές για βιοπορισμό.



Το 1980, το «Ελεύθερο Θέατρο» μετονομάστηκε σε «Ελεύθερη Σκηνή». Η Άννα Παναγιωτοπούλου συνέχισε με επιθεωρήσεις, στις οποίες έπαιζε αλλά έγραφε και το σενάριο.




ΝΟΤΑΡΑ ΣΑΠΦΩ

Η Σαπφώ Νοταρά ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, του κινηματογράφου και του θεάτρου. Το πραγματικό της επώνυμο ήταν Χανδάνου. Σπούδασε στην Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου και στη Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου. Το επώνυμο Νοταρά το πήρε από το δρόμο που βρισκόταν η δραματική σχολή στην οποία φοιτούσε.

Ως ηθοποιός πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο και συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της εποχής (Κατερίνα, Νέζερ, Λαμπέτη, Χορν). Εμφανίστηκε και σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες. Αξέχαστη θα μείνει η επιβλητική της φωνή. Μεταξύ των ερμηνειών της περιλαμβάνεται ένα τραγούδι σε στίχους του Πωλ Σαρτρ και μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, με τίτλο "Στην Οδό του Μπλαμαντώ".Κύκνειο άσμα της αποτέλεσε η συνεργασία της με τον τελευταίο, στην "Πορνογραφία", το 1981. Πασίγνωστη έγινε και μέσα από τις ατάκες της, όπως το «Εδώ μέσα γίνονται Σόδομα και Γόμορα».

Άφησε εποχή με τις ερμηνείες της στις ταινίες «Αχ, αυτή η γυναίκα μου», «Η χαρτοπαίχτρα», αλλά και στο θέατρο στην «Πορνογραφία» (1981) και στο ραδιόφωνο ως «Η κυρία Κυριακή» (η τελευταία ήταν ραδιοφωνική παραγωγή του Κώστα Π. Παναγιωτόπουλου).

Πέθανε εντελώς μόνη και αβοήθητη, σε διαμέρισμα που διέμενε επί της πλατείας Κουμουνδούρου, σημερινής πλατείας Ελευθερίας, στον αριθμό 22, το ενοίκιο του οποίου πλήρωνε κάποιος νέος επιχειρηματίας, άλλοτε μικρός θαυμαστής της που έμεινε όμως άγνωστος. Τη βρήκαν δύο ημέρες αργότερα μετά από αναζήτηση από παρακείμενο εστιατόριο που συνήθιζε να πηγαίνει. Η αστυνομία διέρρηξε την πόρτα και τη βρήκε νεκρή στις 13 Ιουνίου του 1985.

Κηδεύτηκε σε στενό κύκλο στο Νεκροταφείο του Ζωγράφου παρουσία της Αλίκης Γεωργούλη και της Ντίνας Κώνστα. Οι μόνοι της απόγονοι ήταν ανίψια.





ΝΕΖΕΡ ΜΑΡΙΚΑ

Η Μαρίκα Νέζερ ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1906 και πέθανε στην Αθήνα στις 18 Ιουλίου του 1989. Ήταν κόρη του Κωνσταντίνου Νέζερ και της ηθοποιού και μίμου Κλεοπάτρας Νέζερ, αδερφή του Χριστόφορου Νέζερ (1903-1995), εξαδέλφη του Χριστόφορου Νέζερ (1887 - 1970) και εγγονή του Χριστόφορου Νέζερ, φρούραρχου Αθηνών και Υπασπιστή του Βασιλιά της Ελλάδας Όθωνα.

Στα πρώτα της θεατρικά βήματα έπαιζε με την αδερφή της Κατίνα (ονομάζονταν "Τα Νεζεράκια"). Από 13 ετών ανήλθε στη θεατρική σκηνή στο Κάιρο όπου και κατέλαβε διαπρεπή θέση κυρίως στο μουσικό επιθεωρησιακό είδος.

Το 1927 συνεργάστηκε με τον Θίασο του Ι. Παπαϊωάννου και εμφανίστηκε στις οπερέτες: «Ο χορός της τύχης», «Μαμζέλ Νιτούς», «Χαλιμά» και «Κρυφό Ρομάντσο» (οι δύο τελευταίες του Θ. Σακελλαρίδη.

Διέπρεψε στις επιθεωρησιακές παραστάσεις και τα συγκροτήματα της Σοφίας Βέμπο με το χαρακτηριστικό τύπο της "καρατερίστας". Σημείωσε μεγάλη επιτυχία στο ρόλο της Μαντάμ Σουσούς του Ψαθά, τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο.

Μέχρι μεγάλης ηλικίας συμμετείχε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες μεταξύ των οποίων και στο Της κακομοίρας του Ντίνου Κατσουρίδη όπου και σημείωσε ίσως τη μεγαλύτερη κινηματογραφική της επιτυχία ως προξενήτρα του Κυρ Παντελή (Κ. Δούκα) με την Λίτσα (Ντίνα Τριάντη).

Ήταν παντρεμένη με τον ηθοποιό Ερρίκο Κονταρίνη.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής της ήταν κατάκοιτη, μαζί με την επίσης κατάκοιτη αδερφή του άντρα της.

Απεβίωσε το 1989 και κηδεύτηκε με παρουσία τεσσάρων μόνο καλλιτεχνών, στο Κοιμητήριο του Βύρωνα.




ΝΕΓΚΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

Ο Χρήστος Νέγκας ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1936. Το 1960 πραγματοποίησε την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση, στην ταινία "Το αγρίμι".

Έπαιξε στον κινηματογράφο κυρίως σε δραματικούς αλλά και σε κωμικούς ρόλους.

Πέθανε από ανακοπή καρδιάς στο Σούνιο ενώ κολυμπούσε στις 21 Ιουνίου του 1981.

Το όνομα του ηθοποιού δόθηκε στο Δημοτικό θερινό κινηματογράφο της Ζακύνθου .

Απέκτησε μία κόρη, την ραδιοφωνική παραγωγό Αθηναΐδα Νέγκα.



ΝΑΘΑΝΑΗΛ ΕΛΕΝΑ

Η Έλενα Ναθαναήλ ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου του 1947 στη Νέα Φιλαδέλφεια, τότε φτωχό προάστιο των Αθηνών. Το επώνυμο "Ναθαναήλ" ήταν το μητρώνυμό της. Ολόκληρο το ονοματεπώνυμο της ήταν Ελένη Ναθαναήλ Δεληβασίλη.

Σε μία τηλεοπτική συνέντευξή της στις 9 Φεβρουαρίου του 2004 στον Γρηγόρη Αρναούτογλου ("Όμορφος κόσμος το πρωί") δήλωσε ότι είχε καταγωγή από την πλευρά του πατέρα της από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας, ενώ από την πλευρά της μητέρας της είχε καταγωγή από τη Μάνη.

Σπούδασε στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη και πρωτοεμφανίστηκε στο σινεμά στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη Κάτι να καίει (1963) στην ηλικία των 16 ετών. Στη Γερμανία συμμετείχε στο φιλμ του Ραλφ Τίλε "Το αίμα των Βέλσουγκ". Επιστρέφοντας στην Ελλάδα έκανε καριέρα στο θέατρο και το σινεμά. To 1968 βραβεύτηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ταινία Ραντεβού με μία άγνωστη. Για αρκετά χρόνια πριν το θάνατο της είχε αποσυρθεί από τα καλλιτεχνικά δρώμενα, κάνοντας μόνο επιλεκτικές εμφανίσεις. Η τελευταία της υποκριτική εμφάνιση έγινε λίγο πριν το θάνατο της, στην τηλεοπτική σειρά του Mega Channel Γοργόνες.

Δεν παντρεύτηκε ποτέ, παρ’ όλο που το 1973 απέκτησε μια κόρη με τον επιχειρηματία Γιώργο Τσαγκάρη, την Ίνκα – Μαρία, η οποία είναι δημοσιογράφος. Τα τελευταία χρόνια, μαζί με τον επί 29 χρόνια σύντροφο της ζωής της, βετεράνο ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού Τάσο Μητρόπουλο, κατοικούσε στην Εύβοια δηλώνοντας ότι ήταν αγρότισσα και ασχολούταν με την παραγωγή του κρασιού.

Χτυπημένη από καρκίνο του πνεύμονα απεβίωσε στις 4 Μαρτίου του 2008 το απόγευμα, ενώ η κηδεία της έγινε το μεσημέρι της 5ης Μαρτίου του 2008 στο νεκροταφείο της Νέας Φιλαδελφείας στον Κόκκινο Μύλο.




ΜΥΡΑΤ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Ο Δημήτρης Μυράτ ήταν ηθοποιός, σκηνοθέτης, θιασάρχης και θεωρητικός του θεάτρου, γιος του Μήτσου Μυράτ και της Χρυσούλας Κοτοπούλη (αδελφής της Μαρίκας).

Γεννήθηκε στην Αθήνα (κατά άλλους στο Μπογιάτι) στις 5 Δεκεμβρίου του 1908. Σπούδασε Φιλολογία στο Βερολίνο και θέατρο στη Δραματική Σχολή του μεγάλου Αυστριακού σκηνοθέτη Μαξ Ράινχαρτ, και στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1931 στο θίασο της Κοτοπούλη, όπου και παρέμεινε ως το 1947. Από το 1947 μέχρι το 1950 ήταν πρωταγωνιστής του Εθνικού Θεάτρου. Από το 1951 μέχρι το 1956 Καλλιτεχνικός Διευθυντής στο Θέατρο Κοτοπούλη - ΡΕΞ. Και από το 1957 διεύθυνε δικό του θίασο.

Για μια ενδιάμεση τριετία (1947 - 1950) έπαιξε στο Εθνικό Θέατρο («Συρανό ντε Μπερζεράκ», «Το ημέρωμα της Στρίγγλας», «Ορέστεια») όπου και έπαιξε τον Ορέστη με Κλυταιμνήστρα την Κοτοπούλη και σκηνοθέτη τον Ροντήρη, το 1949). Στο ΡΕΞ ο Μυράτ σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στην «Άννα των χιλίων ημερών» (με την Μελίνα Μερκούρη), στον «Κορυδαλλό» του Ζαν Ανούιγ, στο «Η βασίλισσα και οι επαναστάτες» του Ούγκο Μπέττι, στο «Ρέκβιεμ για μια μοναχή» του Ουίλιαμ Φώκνερ, στη «Λυσσασμένη γάτα» του Τένεσι Ουίλιαμς, στον «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ.

Συνεργάστηκε με πολύ σημαντικούς πρωταγωνιστές (Συνοδινού, Ηλιόπουλος, Διαμαντόπουλος, Κατράκης, Τσαγανέας), ενώ το 1957 ιδρύει, μαζί με τη σύζυγό του Βούλα Ζουμπουλάκη, προσωπικό θίασο και στεγάζονται (ως το θάνατό του) στο Θέατρο ΑΘΗΝΩΝ της οδού Βουκουρεστίου. Εκεί ανέβασε και έπαιξε Πιραντέλλο («Απόψε αυτοσχεδιάζουμε», «Να ντύσουμε τους γυμνούς»), Μπρεχτ («Αγία Ιωάννα των σφαγείων»), έργα του Σώμερσετ Μωμ, της Δάφνης ντυ Μωριέ, την «Εκάβη» του Ευριπίδη και την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή και πολλά άλλα. Για πάρα πολλά χρόνια διετέλεσε καθηγητής στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και Διευθυντής του Ωδείου Αθηνών.

Ο Δημήτρης Μυράτ υπήρξε πολύ σημαντικός πνευματικός άνθρωπος, λόγιος, με βαθύτατη κουλτούρα και γλωσσική παιδεία, γνώστης της λατινικής γλώσσας και παρουσιάζει πλούσιο συγγραφικό έργο:

* Ξεφυλλίζοντας τα αρχαία κείμενα (1970)

* Ο καλός άνθρωπος του Άουγκσμπουργκ (1970)

* Αγωγή του λόγου (1979)

* Κριτική βιογραφία για το έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ, ενώ μετέφρασε ακόμη το «Μικρό Όργανο για το θέατρο» , σημαντικό θεωρητικό κείμενο του Γερμανού αυτού δραματουργού.

Τέλος, μετέφρασε πολλά από τα έργα που σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε.

Πέθανε στις 10 Ιανουαρίου του 1991, σε ηλικία 83 ετών.




ΜΠΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Ηθοποιός πηγαίος και λαϊκός, με κωμική γκάμα κυρίως κι ενίοτε δραματική, με ενδιαφέρουσα θεατρική πορεία (ιδιαιτέρως στο Θέατρο Τέχνης για μια οκταετία) και με το δημοσιογραφικό «μικρόβιο» μέσα του (έγινε ευρύτερα γνωστός με τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ του στις λαϊκές αγορές για το «Kανάλι 29»).

Απόφοιτος της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου, ο Βασίλης Μπουγιουκλάκης δούλεψε στο θέατρο για 25 και πλέον χρόνια συνεργαζόμενος με Καρέζη, Βλαχοπούλου, Χατζηχρήστο, Βέγγο κ.ά. Η συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης λίγο πριν από τη Μεταπολίτευση έως το '78 περίπου είναι η πιο δημιουργική φάση της καριέρας του (««Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ, «Κομμάτια και θρύψαλα» του Σκούρτη, «Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα» του Καμπανέλη κ.ά.)

Το 1980, με την παιδική σκηνή που ιδρύει και το έργο της γυναίκας του Λιάνας «Το παράξενο όνειρο του Βασίλη», θα γνωρίσει αρκετή επιτυχία παρουσιάζοντάς το για μερικά χρόνια όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην ελληνική ομογένεια της Αμερικής, του Καναδά και της Ευρώπης. Κάποιοι θα τον θυμούνται και από κινηματογραφικές συμμετοχές του, όπως στις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Ο μελισσοκόμος», «Το μετέωρο βήμα του πελαργού», «Τοπίο στην ομίχλη», από την ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Ελευθέριος Βενιζέλος» (υποδυόταν το δικτάτορα Μεταξά), αλλά και από τη ραδιοφωνική Λιλιπούπολη (δήμαρχος Χαρχούδας).

Το δημοσιογραφικό μεράκι που είχε από μικρός (δούλεψε νεαρός σε αθλητική εφημερίδα), η ένταξη και η αφοσίωσή του στο ΠΑΣΟΚ θα τον κάνουν να αφήσει το θέατρο για να αναλάβει από το '89 έως το '92 την καθημερινή τηλεοπτική εκπομπή «Κάμερα αλήθεια» για το «Kανάλι 29», κάνοντας ρεπορτάζ στις λαϊκές αγορές, αφήνοντας τον καθένα να λέει τα παράπονα και τις αντιδράσεις του. «Μιλάει ο λαός», όπως χαρακτηριστικά έλεγε. Παράλληλα είχε και μια παρεμφερή ραδιοφωνική εκπομπή στο «Ράδιο Αθήνα» με τίτλο «Μια σκελίδα σκόρδο».

Πολλοί θα θυμούνται το γελαστό, αυθόρμητο και άκακο χαρακτήρα του.